تاثیر فناوری های نوین بر شیوه های یاددهی و یادگیری

فناوری های نوین در دهه های اخیر به یکی از موثرترین عوامل تحول در نظام های آموزشی تبدیل شده اند و شیوه های سنتی یاددهی و یادگیری را با فرصت ها و الزامات جدیدی مواجه کرده اند. ورود رایانه، اینترنت، محیط های یادگیری الکترونیکی، محتوای چندرسانه ای، سامانه های مدیریت یادگیری، ابزارهای ارتباطی و فناوری های هوشمند به فرایند آموزش، امکان دسترسی گسترده تر به منابع آموزشی، تنوع بخشی به روش های تدریس، افزایش تعامل و فراهم کردن زمینه های یادگیری انعطاف پذیر را ایجاد کرده است. در الگوی سنتی، معلم عمدتا انتقال دهنده دانش و دانش آموز دریافت کننده اطلاعات تلقی می شد؛ در حالی که فناوری های نوین می توانند زمینه حرکت به سوی یادگیری فعال، مشارکتی، مسئله محور و دانش آموزمحور را فراهم کنند. البته استفاده از فناوری به تنهایی موجب بهبود کیفیت آموزش نمی شود و اثربخشی آن به عواملی مانند شایستگی فناورانه معلم، کیفیت محتوای آموزشی، تناسب ابزار با اهداف یادگیری، زیرساخت های فنی و میزان مشارکت یادگیرندگان وابسته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فناوری های نوین بر شیوه های یاددهی و یادگیری و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تحلیل منابع علمی فارسی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فناوری می تواند موجب افزایش تنوع روش های تدریس، تسهیل دسترسی به اطلاعات، تقویت تعامل، شخصی سازی فرایند یادگیری، بهبود بازخورد و افزایش مشارکت یادگیرندگان شود. در مقابل، چالش هایی همچون نابرابری دسترسی، ضعف زیرساخت، استفاده سطحی از فناوری، کاهش تعامل انسانی در صورت استفاده نامناسب و نیاز به آموزش مستمر معلمان نیز باید مورد توجه قرار گیرد. بر این اساس، فناوری زمانی می تواند به ارتقای کیفیت یاددهی و یادگیری منجر شود که در قالب یک رویکرد آموزشی هدفمند و هماهنگ با نیازهای یادگیرندگان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین ، یاددهی ، یادگیری ، فناوری آموزشی ، آموزش الکترونیکی ، یادگیری فعال ، معلم ، دانش آموز