نقش مربی و معاون پرورشی در کاهش شکاف دیجیتال و تربیتی میان دانش آموزان

گسترش فناوری های دیجیتال در نظام آموزشی، فرصت های تازه ای برای یادگیری، ارتباط، دسترسی به منابع و مشارکت دانش آموزان فراهم کرده است؛ بااین حال، بهره مندی از این فرصت ها در میان همه دانش آموزان یکسان نیست. تفاوت در دسترسی به تجهیزات و اینترنت، میزان برخورداری خانواده ها از امکانات، سطح سواد رسانه ای، توانایی استفاده هدفمند از فناوری و همچنین تفاوت های فرهنگی و تربیتی می تواند به شکل گیری شکاف دیجیتال و در پی آن، شکاف تربیتی منجر شود. در این میان، مربی و معاون پرورشی مدرسه می توانند با شناسایی دانش آموزان کم برخوردار، تقویت سواد رسانه ای، ایجاد فرصت های مشارکت برابر، حمایت از ارتباط خانواده و مدرسه و هدایت استفاده تربیتی از فناوری، نقش مهمی در کاهش این شکاف ایفا کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مربی و معاون پرورشی در کاهش شکاف دیجیتال و تربیتی میان دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد و منابع فارسی مرتبط با تعلیم و تربیت، سواد رسانه ای، فناوری آموزشی و عدالت تربیتی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که کاهش شکاف دیجیتال صرفا با فراهم کردن ابزارهای فناورانه تحقق نمی یابد، بلکه نیازمند برنامه ریزی تربیتی، آموزش مهارت های استفاده مسئولانه از فضای مجازی، توجه به تفاوت های فردی و اقتصادی دانش آموزان و نقش آفرینی فعال عوامل پرورشی است. در این فرایند، مربی و معاون پرورشی می توانند به عنوان حلقه ارتباطی میان مدرسه، خانواده، دانش آموز و فضای دیجیتال، زمینه استفاده عادلانه، آگاهانه و تربیت محور از فناوری را فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، معاون پرورشی ، شکاف دیجیتال ، شکاف تربیتی ، سواد رسانه ای ، عدالت آموزشی ، دانش آموزان ، تربیت دیجیتال.