سنجش میزان تاثیر کاهش اضطراب و استرس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری

پژوهش حاضر با هدف سنجش میزان تاثیر کاهش اضطراب و استرس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری انجام شد. روش این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری مراکز اختلالات یادگیری بود که از میان آنان نمونه ای به حجم سی تا چهل نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه شصت دقیقه ای برنامه آموزشی کاهش اضطراب و مدیریت استرس شامل آموزش آرام سازی، تنفس عمیق، ذهن آگاهی متناسب با کودک، بازسازی افکار منفی و مهارت های مقابله ای را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای گردآوری داده ها از مقیاس اضطراب کودکان و نوجوانان، پرسشنامه استرس تحصیلی و آزمون پیشرفت تحصیلی در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. مدل تحلیل داده ها شامل آمار توصیفی و آمار استنباطی بود؛ به این صورت که پس از محاسبه میانگین و انحراف معیار نمرات، از تحلیل کوواریانس تک متغیره برای مقایسه نمرات پس آزمون دو گروه با کنترل نمرات پیش آزمون و از ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی رابطه میان متغیرها استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان داد که اجرای برنامه کاهش اضطراب و استرس، میانگین نمرات اضطراب و استرس دانش آموزان گروه آزمایش را به طور معناداری کاهش و میانگین نمرات پیشرفت تحصیلی آنان را در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری افزایش داده است. همچنین میان اضطراب و استرس با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری رابطه منفی و معنادار به دست آمد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که کاهش اضطراب و استرس از طریق برنامه آموزشی منظم می تواند زمینه بهبود تمرکز، انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری را فراهم سازد. ازاین رو، توصیه می شود این برنامه ها در برنامه درسی مراکز اختلالات یادگیری و مدارس گنجانده شوند تا با کاهش فشارهای روانی، پیشرفت تحصیلی این دانش آموزان بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، استرس ، پیشرفت تحصیلی ، اختلالات یادگیری ، مدیریت استرس