هوش مصنوعی و تحول نقش معلم از انتقال دهنده به راهبر یادگیری

گسترش سریع هوش مصنوعی در حوزه آموزش، موجب تغییر اساسی در شیوه های یاددهی یادگیری و بازتعریف نقش حرفه ای معلم شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر نقش معلم و تبیین گذار آن از انتقال دهنده دانش به راهبر یادگیری انجام شده است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و رویکرد اسنادی و کتابخانه ای انجام شده و اطلاعات مورد نیاز از طریق بررسی منابع علمی، پژوهش های پیشین و اسناد مرتبط با هوش مصنوعی و آموزش گردآوری و با رویکرد تحلیل محتوای کیفی بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند در تولید محتوا، تحلیل عملکرد، ارائه بازخورد، شخصی سازی یادگیری و کاهش برخی فعالیت های تکراری معلم نقش موثری داشته باشد؛ اما این قابلیت ها به معنای حذف معلم از فرایند آموزش نیست. در محیط آموزشی هوشمند، نقش معلم از انتقال مستقیم اطلاعات به سمت راهبری یادگیری، طراحی تجربه آموزشی، ارزیابی، نظارت بر عملکرد هوش مصنوعی و حمایت عاطفی و تربیتی از یادگیرندگان تغییر می یابد. همچنین، استفاده موثر از هوش مصنوعی مستلزم برخورداری معلمان از سواد هوش مصنوعی، توانایی ارزیابی اعتبار اطلاعات، قضاوت حرفه ای و رعایت اصول اخلاقی و حفظ حریم خصوصی است. در مجموع، نتایج نشان می دهد که آینده آموزش بر جایگزینی معلم با هوش مصنوعی استوار نیست، بلکه بر همکاری میان توانایی های فناوری و شایستگی های انسانی معلم بنا می شود؛ به گونه ای که هوش مصنوعی نقش ابزار پشتیبان و معلم نقش راهبر، تصمیم گیرنده و مسئول اصلی فرایند یادگیری و تربیت را بر عهده داشته باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نقش معلم ، راهبری یادگیری ، شخصی سازی آموزش ، آموزش هوشمند