نقش بازی آموزی در ارتقای یادگیری عاطفی و شناختی دانش آموزان دبستانی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازی آموزی بر ارتقای یادگیری عاطفی و شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. مسئله اصلی پژوهش آن بود که آموزش سنتی متکی بر سخنرانی، پیوند میان مولفه های شناختی و هیجانی یادگیری را تضعیف می کند و ضرورت تدوین راهبردی که این دو بعد را به طور هم زمان فعال سازد، بیش از پیش احساس می شود. روشوین راهبردی که این دو بعد را به طور هم زمان فعال سازد، بیش از پیش احساس می شود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون شهرهای سردشت و همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها، به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، ۱۲۰ نفر انتخاب و به طور مساوی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۶۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای در معرض بسته بازی آموزی طراحی شده قرار گرفت؛ در حالی که گروه کنترل آموزش مرسوم را دریافت کرد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس شایستگی اجتماعی-هیجانی با ضریب پایایی ۰/۸۸ و آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته با ضریب روایی ۰/۸۶ و پایایی ۰/۸۴ بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا) و تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد. یافته ها نشان داد بازی آموزی به بهبود معنادار هر دو مولفه یادگیری شناختی و عاطفی در سطح ۰/۰۱ منجر شده و این اثر در مرحله پیگیری نیز پایدار مانده است. اندازه اثر محاسبه شده سهم چشمگیر متغیر مستقل را در تبیین واریانس نمرات تایید کرد. نتایج، مبتنی بر نظریه تجربه بهینه، تبیین شد و بازتعریف جایگاه بازی در برنامه های درسی دوره ابتدایی پیشنهاد گردید.

کلیدواژه ها:

بازی آموزی ، یادگیری شناختی ، یادگیری عاطفی ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، تجربه بهینه