نقش بازی در کاهش اضطراب یادگیری و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان

بازی به عنوان یکی از فعالیت های طبیعی و جذاب دانش آموزان، می تواند در کنار کارکرد سرگرم کننده، ظرفیت قابل توجهی برای حمایت از فرایند یادگیری و بهبود وضعیت عاطفی آنان داشته باشد. اضطراب یادگیری یکی از موانعی است که می تواند تمرکز، مشارکت، انگیزه و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد و در صورت تداوم، نگرش آنان نسبت به مدرسه و توانایی های خود را نیز تضعیف کند. از سوی دیگر، اعتمادبه نفس پایین ممکن است موجب ترس از پاسخ گویی، اجتناب از مشارکت، نگرانی از اشتباه و کاهش تمایل به مواجهه با فعالیت های دشوار آموزشی شود. استفاده هدفمند از بازی در محیط آموزشی می تواند با ایجاد فضای شاد و کم تنش، فراهم کردن فرصت تجربه و آزمون و خطا، تقویت تعامل اجتماعی و ایجاد تجربه های موفقیت آمیز، زمینه مناسبی برای کاهش فشار روانی و تقویت احساس توانمندی دانش آموزان فراهم سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بازی در کاهش اضطراب یادگیری و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه و تحلیل منابع فارسی مرتبط با روان شناسی بازی، روان شناسی تربیتی، روش های تدریس و پژوهش های انجام شده درباره بازی درمانی و ویژگی های روان شناختی دانش آموزان است. یافته های بررسی نشان می دهد که بازی، در صورت طراحی و اجرای متناسب با سن، نیازها و توانایی های دانش آموزان، می تواند از طریق کاهش فضای تهدیدآمیز یادگیری، افزایش مشارکت، فراهم کردن فرصت تجربه موفقیت، تقویت ارتباط با همسالان و ایجاد امکان یادگیری از اشتباه، به کاهش اضطراب و تقویت اعتمادبه نفس کمک کند. همچنین نقش معلم در انتخاب بازی مناسب، ایجاد فضای حمایتی، مدیریت رقابت و ارائه بازخورد سازنده، در میزان اثربخشی بازی اهمیت اساسی دارد. بنابراین می توان بازی را به عنوان یکی از روش های مکمل و هدفمند در فرایند آموزش مورد استفاده قرار داد؛ روشی که علاوه بر جذاب تر کردن یادگیری، می تواند به بهبود برخی ابعاد عاطفی و اجتماعی تجربه آموزشی دانش آموزان نیز کمک کند.

کلیدواژه ها:

بازی ، اضطراب یادگیری ، اعتمادبه نفس ، دانش آموزان ، بازی آموزشی ، بازی درمانی ، یادگیری ، روان شناسی تربیتی