نقش بازی درمانی بر اضطراب جدایی دانش آموزان

اضطراب جدایی یکی از شایع ترین اختلالات هیجانی در دوران کودکی و از جمله چالش های مهم در محیط های آموزشی به شمار می رود که می تواند عملکرد تحصیلی، تعاملات اجتماعی و سلامت روانی دانش آموزان را به طور چشمگیری تحت تاثیر قرار دهد. مقاله حاضر با هدف بررسی نقش بازی درمانی به عنوان رویکردی مداخله ای و غیرتهاجمی در کاهش نشانه های اضطراب جدایی دانش آموزان، با بهره گیری از روش مرور نظام مند و تحلیل کیفی منابع علمی داخلی، به ویژه مقالات ارائه شده در همایش های معتبر ملی و بین المللی سال های اخیر، تدوین شده است. یافته های پژوهش های مرورشده حاکی از آن است که بازی درمانی، در هر دو شیوه مستقیم و غیرمستقیم، از طریق ایجاد فضایی امن و نمادین برای ابراز هیجانات، تقویت حس خودمختاری، بازسازی تجارب اضطراب زا و تسهیل فرایند پیوند مجدد با چهره دلبستگی، توانسته است به طور معناداری نشانه های اضطراب جدایی، گوشه گیری، وابستگی افراطی و رفتارهای اجتنابی را در کودکان دبستانی، به ویژه پایه اول ابتدایی و گروه های آسیب پذیر مانند کودکان تک والد و بدسرپرست، کاهش دهد. این مطالعه ضمن تاکید بر جایگاه بازی درمانی به عنوان مداخله ای موثر و مبتنی بر شواهد، ضرورت توجه بیشتر نظام آموزشی به ادغام رویکردهای بازی محور در برنامه های بهداشت روانی مدارس را خاطرنشان می سازد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اضطراب جدایی ، دانش آموزان ، مرور کتابخانه ای ، مداخلات روان شناختی