بررسی مقایسه ای اثربخشی سبک تدریس تعاملی وسخنرانی برپایداری توجه و عمق یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی مقایسه ای اثربخشی دو سبک تدریس تعاملی و سخنرانی بر پایداری توجه و عمق یادگیری فراگیران تدوین گردیده است. نظام های آموزشی معاصر با چالش بنیادین کاهش تمرکز شناختی و سطحی نگری فراگیران در پردازش اطلاعات مواجه هستند؛ از این رو، ارزیابی نقادانه روش های سنتی انتقال اطلاعات در برابر الگوهای فعال و مشارکتی از ضرورت های بنیادین طراحی آموزشی محسوب می شود. شیوه و روند اجرای این پژوهش به صورت توصیفی—تحلیلی و مبتنی بر روش مرور نظام مند ادبیات نظری و شواهد تجربی سامان یافته است. در فرایند اجرای این مطالعه، اسناد پژوهشی، نظریه های پردازش اطلاعات، الگوهای عصب شناختی توجه و رویکردهای یادگیری عمیق مورد واکاوی قرار گرفتند تا سازوکارهای تاثیرگذاری هر یک از الگوهای آموزشی بر مولفه های پردازش شناختی روشن گردد. روند تحلیل شواهد نشان می دهد که سبک تدریس تعاملی از طریق برانگیختن سیستم های کنترل شناختی، تنوع بخشی به محرک های حسی، الزام فراگیر به پاسخ دهی پیوسته و بازخورد بلافاصله، مانع از افت کارکرد توجه در طول زمان می شود و با فعال سازی ساختارهای عالی تفکر، زمینه را برای رمزگردانی معنایی، سازمان دهی مجدد ساخت شناختی و انتقال دانش به حافظه بلندمدت هموار می سازد. در نقطه مقابل، سبک سخنرانی اگرچه ابزاری ساختاریافته برای معرفی مفاهیم پایه در زمان محدود به شمار می رود، به دلیل ماهیت انفعالی و غلبه جریان یک سویه پیام، با پدیده افت سریع دامنه توجه و اکتفای ذهن به پردازش های سطحی و طوطی وار همراه است. سنتز نهایی داده ها حاکی از تفوق معنادار الگوی تعاملی بر پایداری تمرکز و تثبیت ماندگار آموخته ها در قیاس با تدریس خطی است.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، پایداری توجه ، عمق یادگیری