تربیت نسل نو؛ از مدرسه هوشمند تا دانش آموزی با شخصیت پایدار و ذهنی متمرکز

تحولات سریع فناوری، گسترش فضای مجازی و تغییر الگوهای ارتباطی، مدرسه را با ماموریتی فراتر از انتقال دانش روبه رو کرده است. مدرسه امروزی باید ضمن بهره گیری هدفمند از فناوری های هوشمند، زمینه رشد متوازن علمی، اخلاقی، اجتماعی و روان شناختی دانش آموزان را فراهم کند. مسئله اصلی آن است که هوشمندسازی مدرسه نباید به خرید تجهیزات، استفاده از تخته هوشمند یا انتقال محتوای درسی به فضای دیجیتال محدود شود؛ بلکه باید به پرورش دانش آموزانی منجر شود که از شخصیت پایدار، خودتنظیمی، مسئولیت پذیری، تفکر انتقادی، تاب آوری و تمرکز ذهنی برخوردارند. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعه اسنادی، به بررسی نقش مدرسه هوشمند در تربیت نسل نو می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که فناوری زمانی در تربیت دانش آموز موثر است که در خدمت اهداف تربیتی، تعامل انسانی، یادگیری فعال، سواد رسانه ای، سلامت روان و پرورش مهارت های خودتنظیمی قرار گیرد. همچنین، شخصیت پایدار و ذهن متمرکز از طریق ترکیبی از رابطه مثبت معلم و دانش آموز، محیط امن مدرسه، آموزش مهارت های اجتماعی هیجانی، فعالیت های هنری و ورزشی، یادگیری پروژه محور و مدیریت متعادل استفاده از فناوری شکل می گیرد. نتیجه آنکه مدرسه هوشمند مطلوب، مدرسه ای فناورانه اما انسان محور است؛ مدرسه ای که فناوری را جایگزین معلم و ارتباط انسانی نمی کند، بلکه آن را برای تحقق تربیت همه جانبه به کار می گیرد. **منابع مرتبط:** شورای عالی انقلاب فرهنگی، ۱۳۹۰؛ یونسکو، ۲۰۲۳؛ شجاعی شمیرانی و همکاران، ۱۴۰۲

کلیدواژه ها:

تربیت نسل نو ، مدرسه هوشمند ، شخصیت پایدار ، تمرکز ذهنی ، خودتنظیمی ، سواد دیجیتال ، تربیت اجتماعی هیجانی