شناسایی و تبیین رویکردهای تدریس اثربخش در آموزش معارف اسلامی

آموزش معارف اسلامی به عنوان یکی از زیرساخت های اساسی تعالی فرهنگی و معنوی جامعه، نقشی بی بدیل در شکل دهی به بینش دینی و سبک زندگی دانشجویان ایفا می کند. با این حال، تداوم روش های سنتی و یک سویه تدریس، کارآمدی این دروس را با چالش جدی مواجه ساخته است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تبیین رویکردهای تدریس اثربخش در آموزش معارف اسلامی با تاکید بر الگوهای نوین آموزشی است. این پژوهش با بهره گیری از روش مرور نظام مند و تحلیل اسنادی، مطالعات انجام شده در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۴ را مورد بررسی قرار داده است. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای تدریس در آموزش معارف اسلامی در سه مقوله اصلی قابل طبقه بندی است: رویکرد منضبطانه (با تاکید بر راهبری آموزشی، طراحی منسجم و ارزشیابی هدفمند)، رویکرد تسهیل گر (با تاکید بر توجه به تفاوت های فردی، حمایت از رشد دانشجو و توسعه مهارت ها) و رویکرد آزادمنشانه (با تاکید بر گفت وگومحوری، تفکر انتقادی و مشارکت فعال). همچنین روش های نوینی همچون یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری مشارکتی، کلاس معکوس و بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی، تاثیر معناداری بر درونی سازی مفاهیم دینی و افزایش انگیزش یادگیری دارند. نتیجه گیری کلی آنکه گذار از الگوی توصیف محور صرف به رویکردهای فعال، مشارکتی و متناسب با بافتار فرهنگی و فناوری روز، شرط اساسی تحقق تدریس اثربخش در آموزش معارف اسلامی است.

کلیدواژه ها:

آموزش معارف اسلامی ، رویکردهای تدریس ، تدریس اثربخش ، روش های نوین آموزشی ، یادگیری فعال