ارتباط میان هوش هیجانی دبیران ریاضی و کاهش رفتارهای اجتنابی دانش آموزان هنگام رویارویی با مسائل دشوار

پژوهش حاضر با هدف بررسی همه جانبه و عمیق ارتباط میان مولفه های هوش هیجانی دبیران ریاضی و کاهش رفتارهای اجتنابی دانش آموزان در مواجهه با تکالیف و مسائل پیچیده و چالش برانگیز ریاضی تدوین شده است. یادگیری ریاضیات همواره به عنوان فرآیندی شناختی شناخته می شود، اما تجارب زیسته و شواهد روان شناختی حاکی از آن است که هیجان ها، اضطراب و الگوهای خودتنظیمی نقشی تعیین کننده در پذیرش یا فرار از موقعیت های چالش زای ریاضی ایفا می کنند. هنگامی که دانش آموزان با مسائلی روبه رو می شوند که راه حل فوری و الگوریتمی سرراستی برای آن ها ندارند، هیجان های منفی مانند احساس ناتوانی، ترس از قضاوت منفی و اضطراب شدید فعال شده و به شکل رفتارهای اجتنابی از قبیل اهمال کاری، انصراف زودهنگام از حل مسئله، فرار از مشارکت کلاسی و امتناع از انجام تکالیف بروز پیدا می کند. در این میان، نقش دبیر به عنوان تنظیم کننده بستر هیجانی کلاس درس بسیار حیاتی است؛ دبیری که از هوش هیجانی بالا، همدلی آموزشی، مهارت در تنظیم هیجان های کلاسی و توانایی شناخت حالات خلقی فراگیران برخوردار باشد، می تواند محیط روانی امنی ایجاد کرده و بار هیجانی منفی ناشی از ابهام و دشواری مسئله را تعدیل کند. شیوه و روند این پژوهش بر اساس رویکرد توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه مروری اسناد و متون تخصصی سامان یافته است؛ بدین ترتیب که با واکاوی و ترکیب یافته های پژوهش های معتبر روان شناسی تربیتی، آموزش ریاضی و عصب روان شناسی یادگیری، سازوکارهای مستقیم و نامستقیم اثرگذاری مهارت های عاطفی معلمان بر تغییر سوگیری های شناختی دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفته است. تحلیل شواهد نشان می دهد ارتقای صلاحیت های هیجانی معلمان نه تنها مانع از فعال سازی سیستم گریز روانی در دانش آموزان می شود، بلکه با ایجاد داربست بندی عاطفی، تاب آوری تحصیلی و خودکارآمدی آنان را در فرایند حل مسئله به شکل چشمگیری افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی دبیران ، رفتارهای اجتنابی ، یادگیری ریاضی