تربیت مبتنی بر «پرسش» نه «پاسخ»؛ بازتعریف نقش معلم از سخنران به تسهیل گر کنجکاوی

در نظام های آموزشی سنتی، معلم به عنوان سخنران و منبع اصلی دانش ایفای نقش می کند و فراگیران، عموما پذیرندگان منفعل اطلاعات هستند. این پژوهش با هدف بازتعریف نقش معلم از سخنران به تسهیل گر کنجکاوی، بر ضرورت گذار از آموزش پاسخ محور به تربیت پرسش محور تاکید دارد. رویکردهای نوین یادگیری، به ویژه یادگیری مبتنی بر پرسش، نشان داده اند که عمق یادگیری زمانی حاصل می شود که فراگیران خود به طرح پرسش های بنیادین بپردازند و معلم به عنوان راهنما، بستری برای کشف و کاوش فراهم آورد. در این مقاله، مبانی نظری تربیت پرسش محور، تفاوت نقش معلم در دو پارادایم سنتی و نوین، و راهکارهای عملی برای پیاده سازی این رویکرد در کلاس های درس ایران مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که تحقق این تحول آموزشی، نیازمند بازنگری در باورهای معلمان، توانمندسازی آنان در هنر پرسش گری و طراحی محیط های یادگیری غنی و پرسش برانگیز است.

کلیدواژه ها:

تربیت پرسش محور ، تسهیل گری آموزشی ، یادگیری مبتنی بر کنجکاوی ، نقش معلم ، روش های نوین تدریس