تحول در نظام آموزشی طراحی و دوخت در پایه یازدهم هنرستان های فنی وحرفه ای

آموزش رشته طراحی و دوخت در هنرستان های فنی وحرفه ای زمانی می تواند به اشتغال پذیری واقعی منجر شود که از رویکرد صرفا مهارت محور محدود به اجرای دوخت، به سمت شایستگی محوری، تولیدمحوری و حل مسئله در محیط کارگاهی حرکت کند. این مقاله با تمرکز بر تجربه آموزشی در پایه یازدهم هنرستان رسالت بیرجند، به تبیین ضرورت گذار از خیاطی سنتی به نگاه صنعتی در تولید پوشاک می پردازد و راهکارهایی عملی برای ارتقای کیفیت آموزش ارائه می دهد. چارچوب نظری مقاله بر اسناد بالادستی آموزش وپرورش و نیز ادبیات آموزش مهارتی و کارآفرینی استوار است و در بخش عملیاتی، بر یادگیری مبتنی بر پروژه، ارزشیابی تکوینی، مدیریت کارگاه مبتنی بر ۵S، ایمنی و بهداشت، اخلاق حرفه ای، و پیوند آموزش با زیست بوم بومی خراسان جنوبی تاکید می شود. یافته های تحلیلی نشان می دهد که استانداردسازی فرایند تدریس، تعریف پروژه های واقعی، و ایجاد مسیر شغلی روشن برای هنرجو، می تواند هم کیفیت محصول آموزشی و هم انگیزه و خودکارآمدی هنرجویان را افزایش دهد. در پایان، پیشنهادهایی برای مدرسه، هنرآموز و سیاست گذار ارائه شده است تا آموزش طراحی و دوخت به عنوان یک مسیر توانمندساز اقتصادی و فرهنگی تقویت شود. (شورای عالی آموزش و پرورش، ۱۳۹۰)

کلیدواژه ها:

طراحی و دوخت ، پایه یازدهم ، هنرستان فنی وحرفه ای ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، شایستگی محوری ، ۵S ، اشتغال پذیری ، کارآفرینی ، بیرجند ، خراسان جنوبی