بررسی یادگیری پایدار به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های کیفیت آموزش

تحولات گسترده و شتابان عصر حاضر، نظام های آموزشی را با چالش ها و فرصت های جدیدی روبه رو ساخته است؛ به گونه ای که دیگر نمی توان با تکیه بر شیوه های سنتی و انتقال صرف اطلاعات، پاسخگوی نیازهای نسل جدید و انتظارات جامعه دانش بنیان بود. در چنین شرایطی، رسالت اصلی آموزش و پرورش فراتر از انتقال دانش نظری بوده و بر تربیت یادگیرندگانی تاکید دارد که بتوانند با بهره گیری از دانش، مهارت، خلاقیت، تعامل و همکاری، مسائل پیچیده زندگی فردی و اجتماعی را تحلیل و حل کنند. از این منظر، یادگیری پایدار به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های کیفیت آموزش، تنها زمانی تحقق می یابد که دانش آموزان در فرآیند یادگیری حضوری فعال، آگاهانه و اثربخش داشته باشند و محیط آموزشی نیز بستر لازم را برای تعامل، مشارکت، اندیشه ورزی و نوآوری فراهم سازد.بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های مرتبط نشان می دهد که یادگیری مشارکتی، ارتباطات آموزشی اثربخش و خلاقیت، سه مولفه اساسی و مکمل در شکل گیری یادگیری پایدار دانش آموزان به شمار می روند. هر یک از این مولفه ها به تنهایی می توانند بخشی از کیفیت فرآیند یاددهی یادگیری را ارتقا دهند، اما زمانی که در قالب یک رویکرد یکپارچه و هماهنگ مورد استفاده قرار گیرند، اثرگذاری آن ها به مراتب عمیق تر و ماندگارتر خواهد بود. در واقع، تعامل میان این سه عامل موجب شکل گیری محیطی پویا، انگیزه بخش و یادگیرنده می شود که در آن دانش آموزان نه تنها به کسب دانش می پردازند، بلکه مهارت های تفکر، همکاری، مسئولیت پذیری، حل مسئله و نوآوری را نیز در عمل تجربه می کنند.