تاثیر به کارگیری روش های تدریس فعال و فناوری های نوین بر ارتقای انگیزه و یادگیری دانش آموزان

تحولات سریع علمی و فناوری، نقش مدرسه و معلم را از انتقال دهنده صرف اطلاعات به تسهیل گر یادگیری، هدایت کننده فرایندهای شناختی و طراح تجربه های یادگیری تغییر داده است. در این شرایط، استفاده از روش های تدریس فعال در کنار فناوری های نوین آموزشی می تواند زمینه مشارکت بیشتر دانش آموزان، افزایش انگیزه، تقویت یادگیری عمیق و بهبود ماندگاری آموخته ها را فراهم کند. هدف مقاله حاضر بررسی تحلیلی تاثیر روش های تدریس فعال و فناوری های نوین بر انگیزه و یادگیری دانش آموزان است. روش پژوهش، مروری تحلیلی بوده و برای تدوین آن از منابع علمی و پژوهش های مرتبط با یادگیری فعال، یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله و پروژه، کلاس معکوس، یادگیری چندرسانه ای، فناوری های تعاملی و هوش مصنوعی استفاده شده است. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که یادگیری فعال، دانش آموز را از دریافت کننده منفعل محتوا به مشارکت کننده در ساخت دانش تبدیل می کند و می تواند نگرش مثبت نسبت به درس، مشارکت کلاسی، پیشرفت تحصیلی و ماندگاری یادگیری را افزایش دهد. همچنین فناوری هنگامی بیشترین اثربخشی را دارد که در خدمت یک طراحی آموزشی هدفمند قرار گیرد و دانش آموز را به پرسشگری، حل مسئله، تولید محتوا، همکاری و بازخورد مستمر وادار کند. بر این اساس، نتیجه گرفته می شود که ترکیب هوشمندانه روش های تدریس فعال و فناوری های نوین، نه جایگزینی معلم، بلکه تقویت نقش حرفه ای او در ایجاد محیط یادگیری پویا و انگیزه بخش است.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، فناوری های نوین آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری دانش آموزان ، یادگیری مشارکتی ، هوش مصنوعی