بررسی اصول تربیت فرزندان در قرآن و تاثیر آن بر نظام های آموزشی

تربیت فرزند، بنیادی ترین عامل در شکل گیری شخصیت فردی و اجتماعی انسان هاست. پژوهش حاضر با هدف استخراج اصول تربیت فرزند از قرآن کریم و تبیین تاثیر آن بر نظام های آموزشی انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیلی-توصیفی، با تکیه بر هفت کتاب مرجع در حوزه تربیت اسلامی و با استناد به آیات قرآن و روایات معصومان(ع)، به استخراج و دسته بندی اصول و روش های تربیتی قرآن پرداخته و با رویکرد تطبیقی، تاثیر آن ها بر اهداف، روش ها و محتوای نظام های آموزشی را بررسی کرده است و برای نخستین بار، مدل مفهومی چهارسطحی، روش های روان شناسی قرآن و تطابق اصول قرآنی با راهبردهای اجرایی در نظام آموزشی ارائه شده است. اصول کلیدی تربیت قرآن عبارتند از: فطرت محوری، تکریم شخصیت، مسئولیت پذیری، جامعیت، تدریج و اعتدال و روش های تربیتی شامل الگوسازی، قصه گویی، موعظه، تشویق، تنبیه و عادت دهی است. روش های روان شناسی قرآنی شامل تعدیل باورها، تهذیب نفس، موعظه، تقویت ایمان، قصه گویی و تشویق است. این روش ها بر نظام آموزشی در سطوح هدف گذاری، نقش معلم، محتوای درسی، ارزشیابی، مشاوره و تعامل با خانواده تاثیرگذارند. هم چنین در عصر رسانه، آموزش سواد رسانه ای به عنوان یک ضرورت تربیتی قرآنی شناسایی شده است.. در نتیجه نظام های آموزشی معاصر می توانند با بهره گیری از اصول و روش های روان شناسی قرآن، به سوی تربیت انسان هایی متعهد، متعادل و کارآمد حرکت کنند و از بحران های هویتی و اخلاقی عبور نمایند.

کلیدواژه ها:

تربیت فرزند ، اصول تربیت قرآن ، روان شناسی قرآن ، نظام آموزشی ، روش های تربیتی ، تعلیم و تربیت اسلامی