آموزش پرورشی در عصر هوش مصنوعی؛ رقابت یا همکاری معلم با ربات های آموزشی در تربیت عاطفی

ورود هوش مصنوعی به عرصه ی آموزش، تحولی شگرف در روش های تدریس و یادگیری ایجاد کرده است. ربات های آموزشی با توانایی بی نظیر در شخصی سازی محتوا، بازخورد فوری و دسترسی نامحدود به اطلاعات، به یارانی توانمند برای معلمان تبدیل شده اند. اما پرسش بنیادین این است: آیا این ربات ها می توانند جایگزین معلم در حوزه ی «تربیت عاطفی» شوند؟ یا اینکه میان معلم و هوش مصنوعی، رابطه ای مکمل و همکارانه برقرار است؟ این مقاله با روش تحلیلی-توصیفی به بررسی نقش هوش مصنوعی در آموزش پرورشی و تاثیر آن بر ابعاد عاطفی یادگیری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی در انتقال اطلاعات، تحلیل داده های رفتاری و ارائه ی تمرین های مهارتی، عملکردی فراتر از معلم دارد؛ اما در حوزه ی همدلی، درک احساسات ناگفته، الگوسازی اخلاقی و ایجاد پیوند عاطفی، هرگز نمی تواند جایگزین حضور انسانی معلم شود. بنابراین، آینده ی آموزش، نه «رقابت» که «همکاری هوشمندانه» میان معلم و ربات های آموزشی خواهد بود؛ همکاری که در آن معلم نقش راهبری عاطفی و ربات نقش تسهیل گری شناختی را بر عهده می گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش پرورشی ، تربیت عاطفی ، ربات های آموزشی ، همکاری معلم و ربات ، یادگیری عاطفی