آموزش معکوس در عصر پساجنگ: وقتی دانش آموز منبع دانش معلم می شود

آموزش معکوس به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، در سال های اخیر توجه بسیاری از پژوهشگران و معلمان را به خود جلب کرده است. این رویکرد که بر اساس آن دانش آموزان محتوای درسی را پیش از کلاس مطالعه می کنند و زمان کلاس به فعالیت های تعاملی و عمیق تر اختصاص می یابد، در شرایط بحرانی نظیر جنگ و بلایای طبیعی، کارایی ویژه ای یافته است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی کاربست آموزش معکوس در عصر پساجنگ می پردازد و نقش نوین دانش آموز را به عنوان منبع دانش معلم در این الگو مورد واکاوی قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد که آموزش معکوس ضمن تقویت خودراهبری و انگیزه یادگیرندگان، به ویژه در شرایط پس از بحران که محدودیت های زمانی و مکانی آموزش را تحت تاثیر قرار می دهد، می تواند به تحول اساسی در نقش های سنتی معلم و دانش آموز منجر شود. در این الگو، دانش آموزان با انتقال دانش کسب شده به کلاس و مشارکت در فرایند یاددهی، عملا به منبعی برای دانش معلم تبدیل می شوند. این پژوهش بر ضرورت بازتعریف نقش معلم به عنوان تسهیل گر و هدایت کننده و نیز توانمندسازی دانش آموزان برای ایفای نقش فعال در فرایند یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، عصر پساجنگ ، خودراهبری ، نقش معلم ، یادگیری مشارکتی