پیوند آموزش و تربیت در کلاس درس (با تمرکز بر نقش معلم و واکنش دانش آموز)

پژوهش حاضر با هدف تبیین و واکاوی پیوند ساختاری میان آموزش و تربیت در کلاس درس، با تمرکز بر نقش کلیدی معلم و واکنش های همه جانبه دانش آموزان تدوین شده است. کلاس درس صرفا بستری برای انتقال دانش و مفاهیم شناختی نیست، بلکه فضایی پویا برای جامعه پذیری، رشد اخلاقی، عاطفی و اجتماعی فراگیران به شمار می رود. در این بستر پداگوژیک، معلم به عنوان کارگزار اصلی و الگوی رفتاری، وظیفه تلفیق همزمان آموزش علمی و تربیت اخلاقی را بر عهده دارد. کیفیت تعامل معلم-دانش آموز، شایستگی های اجتماعی-هیجانی معلم و توانایی او در تنظیم هیجانات کلاس، مستقیما بر واکنش های شناختی، عاطفی، انگیزشی و رفتاری دانش آموزان تاثیرگذار است. یافته های حاصل از تحلیل الگوهای نوین آموزشی نشان می دهد که اتخاذ سبک های مدیریت کلاسی مبتنی بر حمایت از خودپیروی و ایجاد جو عاطفی ایمن و عادلانه، منجر به تقویت احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان می شود. این احساس تعلق و امنیت روانی، به عنوان متغیر میانجی، واکنش های مثبتی نظیر افزایش تاب آوری تحصیلی، اشتیاق عمیق به یادگیری، مشارکت فعال کلاسی و بهبود خودتنظیمی رفتاری را در دانش آموزان تحریک و تسهیل می کند. در مقابل، نادیده گرفتن بعد پرورشی و تمرکز افراطی بر آموزش محض، پویایی کلاس را کاهش داده و به کاهش اشتیاق و افزایش رفتارهای ناسازگارانه می انجامد. در نهایت، نتایج این مطالعه بر ضرورت بازنگری در برنامه های تربیت معلم و اهمیت توانمندسازی آنان در حوزه های ارتباطی و مدیریت جو روانی-اجتماعی کلاس برای دستیابی به یادگیری پایدار تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

پیوند آموزش و تربیت ، تعامل معلم-دانش آموز ، جو عاطفی کلاس ، مشارکت تحصیلی ، شایستگی های اجتماعی-هیجانی معلمان