بررسی ابعاد نقش آموزش حسابداری در افزایش خودکارآمدی و انگیزه شغلی معلمان

در بستر اصلاحات آموزشی و توسعه حرفه ای معلمان، خودکارآمدی و انگیزه شغلی معلمان حسابداری به عنوان متغیرهای کلیدی موثر بر کیفیت تدریس شناخته می شوند. این مقاله بر پایه نظریه شناختی-اجتماعی بندورا و نظریه خودتعیین گری، به طور نظام مند سازوکارهای تاثیر آموزش حسابداری (شامل آموزش دانش تخصصی، آموزش مهارت های تدریس و توسعه حرفه ای مستمر) بر خودکارآمدی و انگیزه شغلی معلمان را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که توسعه حرفه ای مستمر از طریق ارتقای ادراک شایستگی در عمل حسابداری، خودکارآمدی تدریس را به طور معنادار افزایش می دهد؛ و افزایش خودکارآمدی نیز از طریق سازوکار «هم راستایی انگیزشی»، انگیزه شغلی معلمان را از جهت گیری انطباقی بیرونی به سوی هویت ارزشی درونی سوق می دهد. به طور مشخص، داده های پروژه «آموزش مربیان» در مالزی نشان می دهد که ادراک توانایی درک و کاربرد دانش مالی در معلمان شرکت کننده از ۷۱٪ به ۸۸٪ افزایش یافت و اعتماد به اشتراک گذاری دانش مالی از ۴۱٪ به ۸۹٪ رسید؛ پژوهش در غنا نیز نشان داد که معلمان پیش ازخدمت حسابداری با ترجیح شغلی تدریس، در سه بعد خودکارآمدی — مشارکت دانش آموز، راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس — به طور معنادار بالاتر از همتایان بدون این ترجیح قرار دارند. مقاله همچنین عوامل ساختاری محدودکننده اثربخشی آموزش حسابداری را تحلیل می کند، از جمله فاصله محتوای آموزش با عمل، محدودیت زمان و منابع، و کمبود حمایت نهادی، و بر این اساس پیشنهاد ساخت نظام توسعه معلم با رویکرد سه گانه «حرفه محور — عمل محور — حمایت مستمر» را ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش حسابداری ، خودکارآمدی معلم ، انگیزه شغلی ، توسعه حرفه ای مستمر ، نظریه خودتعیین گری