شناسایی موانع و پیشران های پذیرش فناوری هوش مصنوعی در مدیریت رویدادهای ورزشی

پذیرش فناوری هوش مصنوعی در مدیریت رویدادهای ورزشی، فرایندی چندوجهی است که تحت تاثیر عوامل تقویت کننده و محدودکننده قرار دارد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و اولویت بندی پیشران ها و موانع موثر بر قصد پذیرش هوش مصنوعی در مدیریت رویدادهای ورزشی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته شامل ۳۶ گویه در قالب ۱۱ سازه، شامل چهار پیشران، شش مانع و متغیر قصد پذیرش، از ۱۹۶ نفر از مدیران، کارشناسان و برگزارکنندگان رویدادهای ورزشی گردآوری شد. چارچوب نظری پژوهش بر ترکیب چارچوب فناوری-سازمان-محیط (TOE) و مدل پذیرش فناوری (TAM) استوار بود. داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و نرم افزارهای SmartPLS و SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد مدل ساختاری ۶۰٫۹ درصد از واریانس قصد پذیرش هوش مصنوعی را تبیین می کند (R²=۰.۶۰۹). در میان پیشران ها، مزیت نسبی ادراک شده و حمایت مدیریت ارشد بیشترین اثر مثبت را داشتند، درحالی که هزینه بالای استقرار مهم ترین مانع شناسایی شد. اثر کمبود نیروی متخصص و مقاومت در برابر تغییر معنادار نبود. در مجموع، پذیرش هوش مصنوعی علاوه بر ویژگی های فناورانه، به ادراک ارزش فناوری و حمایت مدیریتی نیز وابسته است و کاهش هزینه ها و رفع محدودیت های زیرساختی می تواند به استقرار اثربخش تر آن در مدیریت رویدادهای ورزشی کمک کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، پذیرش فناوری ، مدیریت رویدادهای ورزشی ، موانع و پیشران ها.