کاربرد اصول زراعت و اصلاح نباتات در مدیریت پایدار پوشش گیاهی و فضای سبز شهری

رشد شتابان شهرنشینی و توسعه کالبدی شهرها در دهه های اخیر، فشار فزاینده ای بر منابع طبیعی و محیط زیست شهری وارد آورده است. در این میان، فضای سبز شهری به عنوان یکی از مولفه های اساسی پایداری زیست محیطی شهرها، نقشی حیاتی در تعدیل دما، کاهش آلودگی هوا و صدا، افزایش رطوبت نسبی و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کند. با این حال، مدیریت فضای سبز در بسیاری از شهرهای ایران با چالش هایی نظیر انتخاب گونه های نامناسب، عدم توجه به شرایط اقلیمی، هزینه های بالای نگهداری و کاهش کارایی اکولوژیک مواجه است. هدف اصلی این پژوهش، تبیین کاربرد اصول زراعت و اصلاح نباتات در مدیریت پایدار پوشش گیاهی و فضای سبز شهری است. این پژوهش با رویکرد توصیفی‑تحلیلی و با استفاده از روش کتابخانه ای‑اسنادی به بررسی علمی این موضوع پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری اصول علمی زراعت از جمله مدیریت خاک، تغذیه گیاهی، آبیاری بهینه و نیز استفاده از روش های اصلاح نباتات نظیر انتخاب گونه های مقاوم به خشکی، شوری و آلودگی هوا، می تواند به طور قابل توجهی کارایی، پایداری و بهره وری فضای سبز شهری را افزایش دهد. نتیجه گیری اصلی این است که مدیریت فضای سبز شهری نیازمند گذار از رویکردهای سنتی و صرفا زیباشناختی به رویکردی علمی، بوم شناختی و مبتنی بر دانش زراعت و اصلاح نباتات است.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، مدیریت پایدار ، زراعت شهری ، اصلاح نباتات ، پایداری اکولوژیک ، تنوع زیستی شهری.