تلفیق راهبردی آمایش سرزمین و طراحی زیر ساخت های سبز, رویکردی نوین در ارتقای تاب آوری اکولوژیک شهر ها

در دهه های اخیر، رشد بی رویه کالبدی شهر ها و تداخل کاربری های ناسازگار، پایداری محیط زیست شهری را با چالش های جدی مواجه کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین پیوند بنیادین میان " آمایش سرزمین" به عنوان رویکردی کلان و "طراحی فضای سبز" به عنوان ابزار اجرایی توسعه محیطی انجام شده است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی- تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات اسنادی انجام پذیرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که نا هماهنگی میان سطوح کلان تصمیم گیری (طرح های جامع و تفصیلی) و سطوح خرد اجرایی (طراحی فضای سبز) منجر به ایجاد جزایر حرارتی و کاهش نفوذ پذیری اکولوژیک شهر شده است. این مقاله با بررسی الزامات طراحی زیر ساخت های سبز، راهکار هایی را برای تلفیق آمایش سرزمین با سیاست گذاری های فضای سبز ارائه می دهد. نتایج حاکی از آن است که استقرار "شبکه های سبز پیوسته" به جای "فضای های سبز پراکنده" با تکیه بر آمایش صحیح، می تواند نقش موثری در تعدیل اقلیم شهری، مدیریت منابع آب و ارتقای تنوع زیستی ایفا نماید. در نهایت، ضرورت بازنگری در آیین نامه های اجرایی مدیریت شهری برای هم سو سازی طرح های کالبدی با الزامات اکولوژیک مورد تاکید قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

آمایش سرزمین ، زیر ساخت سبز ، توسعه پایدار شهری ، مدیریت یکپارچه ، تاب آوری اکولوژیک