برنامه ریزی شهرداریها در بهبود ساختار فضایی محلات شهری و پیشگیری از سکونت غیررسمی

گسترش پدیده شهرنشینی منجر به شکل گیری سکونتگاههای غیر رسمی شده و از این سکونتگاهها به عنوان یکی از ویژگی های اصلی جوامع شهرنشین یاد می کنند. علائم کلیدی برای آسیب های فضایی شهر محسوب می گردد، ب سکونتگاه های غیررسمی، سکونتگاه های خودرو و خود انگیخته با حداقل و ناچیزترین امکانات هستند که با وضعیتی اسف بار در گوشه و کنار شهرها شکل گرفته اند و به روند گسترش روزافزون خود ادامه می دهند. قطعا یکی از وجوه بارز این وضعیت اسف بار، کالبد نامناسب و فقر اجتماعی و اقتصادی ساکنان این سکونتگاه ها است. لذا جهت تعدیل وضعیت نامناسب و توانمندسازی این مناطق، آگاهی از وضعیت گذشته و حال این سکونتگاه ها یکی از ضروریات است. طوری که رشد سکونتگاه های غیر رسمی در درون یا مجاور و اطراف شهرها، به ویژه کلانشهرها و شهرهای بزرگ و متوسط به یکی از مسایل جدی اجتماعی کشور تبدیل شده است. اسکان غیر رسمی همراه با بزرگتر شدن شهرها در ایران پدیده ای رو به رشد است اکنون سرعت توسعه شهری از ظرفیت و توانایی شهرداری ها و دولت در گسترش زیرساخت ها و ایجاد اشتغال سبقت گرفته است. در نتیجه پدیده اسکان غیر رسمی به سرعت و به صورتی بی قاعده گسترش یافته است و لزوم برنامه ریزی و رویکرد شهرداریها در بهبود ساختار فضایی محلات شهری را دوچندان کرده است. تحقق این رویکرد علاوه بر پیش گیری از گسترش بافت های ناکارآمد، فشار کمتری را به مدیریت های شهری و محلی تحمیل می کند. به علاوه، برنامه ها و اقداماتی از قبیل تامین امنیت سکونت و برنامه ریزی شهری و توسعه مسکن استطاعت پذیر نیز با مشارکت دولت می تواند نقش موثری در پیشگیری از ایجاد و گسترش این محدوده ها ایفا کند.