لزوم مدیریت یکپارچه در بازآفرینی بافت های فرسوده شهری

شهرها به عنوان دومین انقلاب در فرهنگ بشری با پیشینه درخشان درزمینه مدیریت شهری در عصر حاضر با یکی از بزرگ ترین چالش های خود با عنوان بافت های فرسوده دست وپنجه نرم می کند. بافت های فرسوده و تاریخی شهر اگرچه روزگاری قلب تپنده و عامل شکوفای سیستم شهری بوده اند، ولی با به انزوا رفتن این بافت ها، مجموع شهر تحت تاثیر آن متحمل آثار زیانباری شده است و به یکی از بزرگ ترین چالش های شهر تبدیل شده اند. بافت های فرسوده شهر می توانند آثارزیان بار و با شدت غیرقابل جبران ایجاد کنند. بدین منظور لازم است ضمن نگاه آینده نگارانه به بازآفرینی بافت های فرسوده، اهمیت/عملکرد سیاست های بازآفرینی مورد بررسی قرار گیرند تا ضمن مشخص سازی شکاف عملکردی، بهترین برنامه ها برای بازآفرینی مشخص گردند. بازآفرینی شهری رویکرد جامع نگر و همه جانبه است که هدف آن احیای مناطق شهری دچار زوال و فرسودگی است. برخلاف نوسازی که عمدتا بر جنبه های کالبدی و تخریب و ساخت مجدد تمرکز دارد، بازآفرینی به دنبال ایجاد تحولی پایدار است که تمامی ابعاد حیات شهری را در بر می گیرد. این رویکرد به معنای صرفا تزریق سرمایه و ساخت وساز نیست، بلکه تلاش می کند تا با مشارکت ذینفعان مختلف، از جمله ساکنان، بخش خصوصی، نهادهای دولتی و متخصصان، زمینه های لازم برای خودپایداری و رشد مجدد این مناطق را فراهم آورد.