لزوم مدیریت یکپارچه شهری در پدافند و کاهش آسیب پذیری و کنترل سوانح شهرها

امروزه مدیریت بحران در مورد تمام بلایای طبیعی در سراسر دنیا پیشرفت چشمگیری داشته است و همواره سعی شده تا با استفاده از پیشرفته ترین امکانات قدرت شگرف طبیعت را مهار کرد و آن را به کنترل درآورد. پدافند غیرعامل از مهمترین رویکردها و راهبردها در حوزه مدیریت بحران شهری میباشد، ایمنی و امنیت از دیرباز تاکنون در برنامهریزی و مدیریت سکونتگاههای شهری موردتوجه بوده است. با نگاهی به ساختار و فضای سیاسی موجود و پارادایمهای نظامی در فضاهای شهری لازم به نظر میرسد تا در بستر نگاهی جامع، اقدامات سیستم دفاع غیرعامل موردتوجه قرار گیرد تا افزایش توان و اقتدار نظام و کاهش آسیبپذیریهای کالبدی و انسانی از تجاوزات احتمالی، امکان وقوع یابد. به همین ترتیب به کارگیری اصول پدافند غیرعامل به عنوان راه کاری جهت کاهش خطرپذیری در برابر انواع خطرات و افزایش کارایی پس از وقوع خطر است که باید در تمامی سطوح برنامه ریزی مورد توجه واقع شود. این امر بدون داشتن پایه ای نظری از مفاهیم مرتبط با شهرسازی و پدافندغیرعامل ممکن نخواهد بود. در این میان شهرداری ها به عنوان اصلی ترین نهادهای اجرایی و مدیریتی در شهرها، نقشی کلیدی در پیاده سازی الزامات پدافند غیرعامل دارند. با این حال، نبود چارچوب های حقوقی شفاف، تعارض میان قوانین، و نبود ضمانت های اجرایی مناسب، توان شهرداری ها را در این زمینه تضعیف کرده است(کیان،۱۴۰۳). لذا با سازماندهی، تدوین برنامه های منسجم و عملیاتی نمودن آنها در شهر می توان نظام پویای مدیریت ایمنی و بحران شهری را پی ریزی نمود تا از این طریق بتوان دامنه بحران را در هنگام وقوع و پس از وقوع کاهش داد.