تحلیل راهبردی ظرفیت های هوش مصنوعی در بهبود عملکرد انسانی

پیدایش و توسعه شتابان فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی (AI)، پارادایم های سنتی کارایی و عملکرد انسانی را در سطوح فردی، سازمانی و فناورانه به چالش کشیده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل راهبردی ظرفیت های هوش مصنوعی در بهبود و ارتقای عملکرد انسانی (Human Augmentation) انجام شده است. روش شناسی این تحقیق مبتنی بر روش توصیفی-تحلیلی با رویکرد کتابخانه ای (سندپژوهی) است که از طریق بررسی نظام مند ادبیات نظری، اسناد راهبردی و فراتحلیل داده های تجربی پایگاه های معتبر بین المللی و داخلی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مداخله راهبردی هوش مصنوعی در بهبود عملکرد انسانی فراتر از اتوماسیون صرف بوده و در قالب یک «رابط همزیستی» (Symbiotic Interface) به بهبود شناختی، کاهش بار ذهنی و افزایش بهره وری منجر می شود. تحلیل داده های تجربی حاکی از آن است که به کارگیری هوش مولد، زمان انجام وظایف پیچیده را تا ۴۰ درصد کاهش و کیفیت خروجی را تا ۱۸ درصد افزایش می دهد؛ همچنین این فناوری به عنوان یک متوازن کننده مهارت عمل کرده و بیشترین بهبود عملکرد (حدود ۳۴ درصد) را برای نیروی کار کم مهارت و مبتدی به ارمغان می آورد. در نهایت، این مقاله یک مدل راهبردی یکپارچه ارائه می دهد که در آن تعامل انسان و سیستم های الگوریتمی بر مبنای پارادوکس «اتوماسیون-تقویت» بهینه سازی شده و راهکارهایی برای گذار از مقاومت های ساختاری به پذیرش همکارانه ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، بهبود عملکرد انسانی (Human Augmentation) ، اتوماسیون ، همزیستی انسان و ماشین ، تحلیل راهبردی.