مروری بر روش های نوین تدریس و تاثیر آن ها بر مشارکت و یادگیری دانش آموزان

این مقاله مروری با هدف بررسی جامع و تحلیلی روش های نوین تدریس و تاثیر آن ها بر مشارکت فعال و کیفیت یادگیری دانش آموزان تدوین شده است. در این پژوهش، طیف گسترده ای از رویکردهای تدریسی نوظهور و در حال تکامل شامل کلاس معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مبتنی بر پرسش، یادگیری همکارانه و مشارکتی، تدریس تمایزی و انطباقی، بازی وارسازی آموزشی، یادگیری مبتنی بر مسئله، تدریس همتایی، روش سقراطی تطبیق یافته، تدریس ترکیبی، یادگیری مبتنی بر تجربه، تفکر طراحی در کلاس درس، و روش های تدریس مبتنی بر داستان و روایت گری مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند. یافته های حاصل از مرور ادبیات نشان می دهد که روش های نوین تدریس در صورت طراحی آموزشی منسجم، هم راستایی با اهداف یادگیری، توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان، و حمایت مستمر معلم، می توانند مشارکت فعال دانش آموزان را در ابعاد شناختی، عاطفی، اجتماعی و رفتاری به طور قابل توجهی افزایش دهند و کیفیت یادگیری را در سطح های درک عمیق، انتقال یادگیری، حل مسئله، تفکر انتقادی، خلاقیت و خودتنظیمی ارتقا بخشند. این روش ها با جابه جایی نقش معلم از انتقال دهنده ی یک طرفه ی دانش به تسهیل گر، طراح تجربه ی یادگیری، و همراه فرایند کشف، و با جابه جایی نقش دانش آموز از شنونده ی منفعل به فعال ساز، کاشف، سازنده و هم طراح فرایند یادگیری، پارادایم سنتی یاددهی–یادگیری را دگرگون می سازند. با این حال، شواهد پژوهشی هم زمان نشان می دهد که اثربخشی این روش ها به هیچ وجه خودبه خود نیست و به مجموعه ای از پیش شرط ها از جمله آمادگی و توانمندی معلم، زیرساخت مناسب، اندازه ی مناسب کلاس، فرهنگ سازمانی حمایت گر، نظام ارزشیابی سازگار، و انگیزش اولیه ی دانش آموزان بستگی دارد. این مقاله نتیجه می گیرد که روش های نوین تدریس در صورتی می توانند مشارکت و یادگیری دانش آموزان را به شکل پایدار بهبود بخشند که به عنوان بخشی از یک نظام آموزشی منسجم و چندبعدی، نه به شکل ایزوله و نمایشی، پیاده سازی شوند و با رویکردی اخلاقی، عدالت محور و مبتنی بر شواهد در بافت های مختلف آموزشی تطبیق داده شوند.

کلیدواژه ها:

مشارکت فعال دانش آموز ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، کلاس معکوس ، یادگیری مبتنی بر پرسش ، یادگیری همکارانه