ارائه مدل جامع رفاه کارکنان شهرداری تهران با رویکرد ارتقای تعلق سازمانی و ماندگاری نیروی انسانی

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل جامع رفاه کارکنان در شهرداری تهران با رویکرد ارتقای تعلق سازمانی و ماندگاری سرمایه انسانی تدوین شده است. در سازمان های پیچیده شهری، ارتقای ابعاد رفاهی نقشی بنیادین در پیشگیری از فرسودگی شغلی، افزایش انگیزش و تقویت رفتار شهروندی سازمانی ایفا می کند. روش شناسی این تحقیق از حیث هدف، کاربردی و بر پایه رویکرد آمیخته (کیفی و کمی) استوار است. در بخش کیفی، با تحلیل مضمون متون تخصصی مدیریت منابع انسانی و انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با خبرگان حوزه مدیریت شهری، ابعاد اصلی رفاه سازمانی در چهار مولفه «رفاه اقتصادی و جبران خدمات عادلانه»، «رفاه روانی-شناختی و حمایت اجتماعی»، «رفاه فیزیکی و ایمنی محیط کار» و «توسعه مسیر شغلی و تعادل کار-زندگی» استخراج شد. در بخش کمی، اعتبارسنجی مدل از طریق پرسشنامه محقق ساخته و مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) با نرم افزار SmartPLS به آزمون گذاشته شد. یافته های آماری تایید کرد که پیاده سازی نظام رفاهی جامع، اثر مثبت و معناداری بر تعلق سازمانی (عاطفی، مستمر و هنجاری) دارد و با تعدیل گری ادراک عدالت سازمانی، متغیر ماندگاری نیروی انسانی و کاهش تمایل به ترک خدمت را به شکلی مستقیم و غیرمستقیم تبیین می کند. در نتیجه، الگوی پیشنهادی با ساختاردهی منسجم به خدمات رفاهی و انطباق آن با نیازهای انگیزشی چندگانه، راهکاری عملیاتی جهت حفظ سرمایه های انسانی متخصص در ساختار شهرداری تهران به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

رفاه کارکنان ، تعلق سازمانی ، ماندگاری نیروی انسانی ، شهرداری تهران ، مدیریت منابع انسانی ، عدالت سازمانی