هم افزایی تحول دیجیتال و نوآوری سبز در سازمان ها

در عصر حاضر، هم زمان با تشدید بحران های زیست محیطی و افزایش فشارهای نهادی، تحول دیجیتال و نوآوری سبز به عنوان دو پیشران کلیدی پایداری سازمانی شناخته می شوند. این مقاله با هدف تبیین رابطه میان تحول دیجیتال و نوآوری سبز، به بررسی نقش فناوری های دیجیتال شامل اینترنت اشیا، هوش مصنوعی، کلان داده، بلاک چین، دوقلوی دیجیتال و سایر اجزای صنعت ۴.۰ در توانمندسازی سازمان ها برای دستیابی به نوآوری های سبز می پردازد. روش پژوهش مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات و سنتز یافته های پیشین در حوزه های مدیریت عملیات، زنجیره تامین و پایداری است. یافته ها نشان می دهند که تحول دیجیتال از طریق سه مکانیسم اصلی افزایش شفافیت و ردیابی، تقویت بهینه سازی و یادگیری سازمانی، و تسهیل یکپارچگی در زنجیره تامین سبز هوشمند می تواند به عنوان زیرساختی توانمندساز برای نوآوری سبز عمل کند. با این حال، این رابطه ساده و خطی نیست؛ بلکه مشروط به هم راستاسازی راهبردی، حکمرانی مناسب، فرهنگ یادگیری و قابلیت های پویای سازمانی است. در غیاب این شرایط، دیجیتالی سازی ممکن است صرفا به بهینه سازی های کارایی محور بینجامد که لزوما به کاهش اثرات زیست محیطی یا خلق نوآوری های سبز رادیکال منجر نمی شوند. پیامدهای مدیریتی این مطالعه تاکید می کند که سرمایه گذاری در فناوری های دیجیتال باید با بازطراحی فرایندها، اصلاح مدل های کسب وکار و تقویت همکاری های زنجیره تامین همراه باشد. همچنین، مقررات زیست محیطی سخت گیرانه تر و مشوق های مالیاتی می توانند انگیزه سازمان ها را برای هم راستاسازی تحول دیجیتال با پایداری افزایش دهند. در مجموع، این مقاله استدلال می کند که کلید موفقیت نه در دیجیتالی کردن صرف، بلکه در سبزکردن تحول دیجیتال و تلفیق هوشمندانه فناوری، راهبرد و پایداری است. آینده پژوهش باید بر توسعه چارچوب های یکپارچه ای متمرکز شود که هم ابعاد فناورانه و هم ابعاد اجتماعی، نهادی و اخلاقی پایداری را در بر گیرند.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، نوآوری سبز ، پایداری سازمانی ، زنجیره تامین هوشمند ، صنعت ۴.۰