رابطه بین سبک های فرزندپروری با عملکرد درسی دانش آموزان ابتدایی و نقش میانجی خودپنداره تحصیلی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های فرزندپروری با عملکرد درسی دانش آموزان دوره ابتدایی ناحیه دو شهر زاهدان با نقش میانجی خودپنداره تحصیلی بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها از نوع توصیفی همبستگی بود که با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی ناحیه دو شهر زاهدان به تعداد تقریبی ۱۷۰۰۰ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۷۶ نفر تعیین شد که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند (۱۹۷۳)، پرسشنامه خودپنداره تحصیلی چن (۲۰۰۴) و مقیاس عملکرد درسی صالحی (۱۳۹۳) استفاده شد. روایی ابزارهای پژوهش از طریق روایی صوری و محتوایی مورد تایید قرار گرفت و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مطلوب ارزیابی شد. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۸ و AMOS نسخه ۲۴ در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. برای بررسی روابط بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و برای آزمون مدل مفهومی پژوهش از مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد.نتایج پژوهش نشان داد که سبک های فرزندپروری بر عملکرد درسی دانش آموزان تاثیر مثبت و معنادار دارد. همچنین سبک های فرزندپروری بر خودپنداره تحصیلی دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری داشته و خودپنداره تحصیلی نیز تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد درسی دانش آموزان نشان داد. علاوه بر این، نتایج حاکی از آن بود که خودپنداره تحصیلی در رابطه بین سبک های فرزندپروری و عملکرد درسی نقش میانجی ایفا می کند. به طور کلی، یافته های پژوهش نشان داد که سبک های فرزندپروری مناسب از طریق تقویت خودپنداره تحصیلی می توانند زمینه بهبود عملکرد درسی دانش آموزان را فراهم سازند.