وزن خاموش استرس یک حلقه زیست شیمی-زبانی کورتیزول، کنترل و زبان خویش

استرس مزمن شامل تعامل پویای فیزیولوژی غدد درون ریز، مدارهای عصبی و زبان است. اختلال مداوم در تنظیم محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA)، سیستم هشدار طبیعی بدن، منجر به از دست دادن ریتم کورتیزول، سفتی شناختی، اختلال در تنظیم عاطفی و تغییرات در بیان زبانی می شود. الگوهای گفتاری تحت استرس مزمن ممکن است ویژگی هایی مانند کاهش روانی، تکه تکه شدن یا افزایش تمایلات خودارجاعی را نشان دهند که منعکس کننده اختلال تنظیم فیزیولوژیکی و عصبی-زیستی، از جمله واکنش پذیری در آمیگدال و هیپوکامپ و همچنین کم کاری قشر جلوی مغز است. این بررسی شواهدی از نورواندوکرینولوژی استرس، روان شناسی زبان، علوم اعصاب شناختی و زبان تروما را برای پیشبرد یک مدل حلقه بیوسکولینگوییستیک از استرس مزمن ادغام می کند. این مدل برجسته می کند که چگونه الگوهای ارتباطی ممکن است به عنوان نشانگرهای زیستی رفتاری تنظیم داخلی عمل کنند، در حالی که به عنوان عوامل تعدیل کننده بالقوه در فرآیندهای مرتبط با استرس نیز عمل می کنند. علاوه بر این، شواهد نوظهور نشان می دهد که چنین رویکردهایی می توانند استرس را تنظیم کنند. با این حال، روابط علی مستقیم هنوز به طور کامل اثبات نشده اند.

کلیدواژه ها:

استرس مزمن ، کورتیزول ، روانشناسی زبان ، کنترل شناختی ، الگوی زبان