استرس، حافظه و مغز پیش بینی کننده - جایزه دیرک هلهمر ۲۰۲۶

تغییرات ناشی از استرس در یادگیری و حافظه، سازگاری با عوامل استرس زای فعلی و چالش های مشابه آینده را تسهیل می کند. یکی از عناصر کلیدی این تغییرات تطبیقی، تقویت حافظه برای خود رویدادهای استرس زا است که می تواند به رویدادهایی که کمی قبل یا بعد از عامل استرس زا رمزگذاری شده اند، گسترش یابد. با استفاده از چارچوب پیش بینی مغز، من در اینجا استدلال می کنم که این پیشرفت های حافظه در درجه اول برای به روزرسانی مدل های محیط عمل می کنند. بر این اساس، حافظه نباید به طور کلی و یکنواخت برای همه محرک های رمزگذاری شده تحت استرس و در نزدیکی زمانی نزدیک تقویت شود. در عوض، باید مکانیسم های انتخابی تری برای تشکیل حافظه وجود داشته باشد که توسط غیرمنتظره بودن یا خطای پیش بینی (PE) مرتبط با رویدادها هدایت می شوند، زیرا رویدادهای PE بالا به ویژه برای به روزرسانی مدل مرتبط هستند. شواهد نوظهور از این دیدگاه پشتیبانی می کنند و نشان می دهند که تقویت حافظه برای رویدادهای استرس زا و رویدادهای نزدیک حداقل تا حدی توسط PE برانگیخته شده هدایت می شود. این دیدگاه متمرکز بر PE، مکانیسم های شناختی تطبیقی زیربنایی تشکیل حافظه تحت استرس را برجسته می کند و ممکن است پیامدهای مهمی برای اصلاح تحریف های حافظه در اختلالات روانی مرتبط با استرس داشته باشد.

کلیدواژه ها:

استرس ، حافظه ، خطای پیش بینی ، مغز پیش بینی کننده