برنامه ریزی مدیریتی شهرداریها در بهبود کیفیت زندگی محلات شهری

مفهوم کیفیت زندگی شهری از حوزه های برنامه ریزی شهری، جغرافیا، جامعه شناسی، روان شناسی اجتماعی و مطالعات توسعه نشات گرفته است. پس از گسترش شهرنشینی در قرن بیستم، پژوهشگران دریافتند که توسعه شهری صرفا به افزایش زیرساخت ها و رشد اقتصادی محدود نمی شود، بلکه رضایت و رفاه شهروندان نیز باید مورد توجه قرار گیرد. اصولا کیفیت زندگی شهری و ارتقای آن مهم ترین رویکرد در برنامه ریزی شهری می باشد. محلات شهری به عنوان نیاز اولیه انسان، با ابعاد وسیع اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، زیست محیطی و کالبدی خود تاثیر بسزایی در کیفیت زندگی و توسعه پایدار شهری دارد. امروزه با توسعه برنامه ریزی شهری، میزان رضایت از کیفیت زندگی در فضاهای برنامه ریزی شده از اهداف اولیه و اصلی شهرها به شمارمی رود، در این راستا محققان معتقدند برنامه ریزی همسو با بهبود کیفیت زندگی می تواند زمینه های دیگر توسعه مانند توسعه اجتماعی، اقتصادی و کالبدی را به همراه داشته باشد. در واقع با رشد روزافزون جمعیت و گسترش شهرها، ارزیابی کیفیت زندگی شهری از اهمیت بالایی برخوردار است. این ارزیابی ها به سازمان ها و مدیران شهری چشم انداز مناسبی را جهت تدوین برنامه های آتی و تخصیص هزینه کرد بودجه ها را می دهد. بر این اساس، کیفیت زندگی شهری را می توان سطحی از رفاه و رضایت دانست که از تعامل میان شرایط فیزیکی شهر، خدمات عمومی، روابط اجتماعی، فرصت های اقتصادی و ویژگی های محیطی حاصل می شود. این مفهوم نشان دهنده میزان موفقیت شهر در پاسخگویی به نیازهای شهروندان است.