نقش دوزبانگی و آموزش زبان دوم در مدرسه بر رشد عصبی-شناختی و شکل گیری هویت اجتماعی دانش آموزان: مروری میان رشته ای زیستی، زبان شناختی و جامعه شناختی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 57

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

HSPC26_045

تاریخ نمایه سازی: 31 شهریور 1405

چکیده مقاله:

دوزبانگی به طور سنتی در قالب حوزه های رشته ای مجزا مطالعه شده است: دانشمندان علوم اعصاب بررسی کرده اند که آیا مدیریت دو زبان مغز را بازسازی می کند یا خیر، زبان شناسان کاربردی به نحوه سازمان دهی کلاس های درس زبان دوم پرداخته اند، و جامعه شناسان نقش زبان را در شکل گیری حس تعلق مورد واکاوی قرار داده اند. این مرور روایتی، این سه ادبیات پژوهشی را در یک قاب واحد گرد هم می آورد و می پرسد که چگونه آموزش زبان دوم در مدرسه به طور هم زمان به تحول عصب شناختی-شناختی و ساخت هویت اجتماعی دانش آموزان کمک می کند. به دنبال یک فرآیند جستجو و انتخاب مبتنی بر دستورالعمل گزارش دهی ترجیحی برای مرورهای ساختاریافته و فراتحلیل ها (پریزمای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶)، تعداد ۲۰ منبع داوری همتا که بین سال های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۵ [۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ میلادی] منتشر شده بودند، انتخاب و حول سه دیدگاه سازمان دهی شدند.ادبیات زیستی نشان می دهد که تجربه دوزبانگی با سازگاری های ساختاری و عملکردی مغز در مناطقی که از کنترل اجرایی پشتیبانی می کنند همراه است؛ هرچند «مزیت دوزبانگی» که دیرزمانی است مورد بحث است، اکنون در تکالیف شناختی به عنوان پدیده ای ناپایدار، وابسته به تکلیف و تعدیل شده توسط میزان تسلط، سن اکتساب و بافت اجتماعی-اقتصادی شناخته می شود و نه یک تقویت شناختی یکنواخت. ادبیات زبان شناختی و آموزشی نشان می دهد که فرازبان ورزی پداگوژیکی و مداخله های آموزشی مبتنی بر هویت می توانند هم از شایستگی زبانی و هم از درک یادگیرندگان از خود به عنوان کاربران چندزبانه مشروع پشتیبانی کنند. ادبیات جامعه شناختی اثبات می کند که شیوه های زبانی کلاس درس از فرآیندهای مقوله بندی اجتماعی، تعلق و خودسازندگی، به ویژه برای دانش آموزان مهاجر و میراث زبان تفکیک ناپذیر هستند. این مرور به جای پرداختن به شناخت، پداگوژی و هویت به عنوان پیامدهای موازی، یک تبیین تلفیقی ارائه می دهد که در آن عملکرد زبانی کلاس درس به عنوان مکانیسم پیونددهنده سازگاری عصب شناختی-شناختی به شکل گیری هویت عمل می کند. پیامدهای این امر برای روان شناسان، مربیان و سیاست گذارانی که در محیط های آموزشی چندزبانه فعالیت می کنند، به همراه محدودیت های روش شناختی شواهد موجود مورد بحث قرار گرفته است.

نویسندگان

مرجان بهستا

۱کارشناسی ارشد زیست شناسی

فاطمه آقاجانی

۲ کارشناسی علوم اجتماعی

منیر کاتوز

۳کارشناسی ارشد زیست شناسی

فرشته صفرزاده شهرستانی

۴کارشناسی زبان انگلیسی