سیاست کیفری ایران در قبال پوشش زنان با تاکید بر قانون عفاف و حجاب

مسئله اصلی پژوهش، ارزیابی کارآمدی سیاست جنایی ایران در تقابل با بی حجابی است که در فرضیه اصلی، این گونه استدلال می شود که تکیه افراطی بر برخوردهای قهری، به سبب ضعف در هماهنگی میان نهادهای مسئول و غفلت از راهبردهای فرهنگ ساز و پیشگیرانه، نتوانسته است به نتایج مطلوب منجر شود و منجر به کاهش کارآمدی سیاست های اتخاذی شده است. در این راستا، با بهره گیری از روش تحقیق توصیفی تحلیلی و با مطالعه اسناد قانونی، منابع فقهی و رویه های قضایی، یافته های مقاله نشان می دهد که اگرچه جرم انگاری های صورت گرفته در قوانین مرتبط، از جمله ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی، در پی کنترل رفتارهای مغایر عفت عمومی است، اما رویکرد فعلی به دلیل فقدان جامعیت در پیشگیری و ضعف در اقناع اجتماعی، نیازمند بازنگری به سمت رویکردهای حمایتی و فرهنگی است تا ضمن کاهش هزینه های اجتماعی جرم انگاری، به اثربخشی بیشتری دست یابد. روش تحقیق در این مقاله از نوع توصیفی-تحلیلی است و شیوه گردآوری مطالب به صورت کتابخانه ای اسنادی است.

کلیدواژه ها:

سیاست جنایی ، عفاف و حجاب ، جرم انگاری ، پیشگیری ،