بررسی تاثیر بودجه ریزی عملیاتی بر کارایی مالی شهرداری ها

نظام های بودجه ریزی سنتی در شهرداری ها اغلب بر مبنای اقلام هزینه ای استوارند که منجر به عدم شفافیت و ناکارایی در تخصیص منابع می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استقرار «بودجه ریزی عملیاتی» بر ارتقای کارایی مالی شهرداری ها تدوین شده است. پرسش اصلی این است که آیا گذار از بودجه ریزی سنتی به عملیاتی، منجر به کاهش هزینه های غیرضروری و افزایش خروجی های خدماتی می گردد؟ در این پژوهش با استفاده از روش شناسی کمی، رابطه میان متغیرهای مستقل شامل شاخص های بودجه ریزی عملیاتی (شامل هدف گذاری، هزینه یابی فعالیت ها و شاخص های سنجش عملکرد) و متغیر وابسته (کارایی مالی) مورد سنجش قرار می گیرد.یافته های تحلیلی نشان می دهد که استقرار بودجه ریزی عملیاتی، به ویژه در صورت همراهی با اصلاح ساختار حسابداری و هوشمندسازی فرآیندهای مالی، می تواند با ایجاد انضباط در تخصیص منابع و افزایش شفافیت، منجر به بهبود کارایی تخصیصی گردد. با این حال، شواهد حاکی از آن است که اجرای موفق این نظام در شهرداری ها صرفا در گرو تغییر رویه بودجه نویسی نیست؛ بلکه نیازمند زیرساخت های نهادی، ارتقای مهارت نیروی انسانی و یکپارچگی در سیستم های اطلاعات مدیریت است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که بدون اصلاح نظام مند فرآیندها، بودجه ریزی عملیاتی در حد مستندسازی ظاهری باقی می ماند. این پژوهش در نهایت، استقرار چرخه مدیریت عملکرد را به عنوان پیش شرط ارتقای کارایی مالی در شهرداری ها پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

بودجه ریزی عملیاتی ، کارایی مالی ، شهرداری ، تخصیص بهینه منابع ، مدیریت عملکرد ، شفافیت مالی.