نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و اهمال کاری

هدف: این مقاله با هدف تبیین نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و اهمال کاری انجام شده است. روش: مرور روایی ادبیات مرتبط شامل پژوهش هایی است که به پیوند میان طرحواره های ناسازگار اولیه، تنظیم/خودتنظیمی هیجانی و اهمال کاری پرداخته اند. چارچوب مفهومی مقاله بر این مبناست که فعال سازی طرحواره های ناسازگار اولیه معمولا با افزایش هیجانات منفی و ادراک تهدید همراه می شود و در صورتی که ظرفیت خودتنظیمی هیجانی ناکافی باشد، فرد به راهبردهای اجتنابی (از جمله تعویق تکلیف) روی می آورد. یافته ها: شواهد نظری نشان می دهند طرحواره ها با ایجاد الگوهای پایدار شناختی-هیجانی، احتمال تجربه پریشانی هیجانی و استفاده از راهبردهای ناکارآمد تنظیم هیجان را افزایش می دهند. در سطح رفتار، اختلال در تنظیم هیجان با افزایش اجتناب هیجانی، نشخوار ذهنی، کاهش تحمل پریشانی و در نهایت تشدید اهمال کاری مرتبط است. نتیجه گیری: خودتنظیمی هیجانی به عنوان یک سازوکار میانجی قابل توجه، می تواند مسیر اثر طرحواره های ناسازگار اولیه بر اهمال کاری را توضیح دهد و اهداف مداخله ای برای کاهش اهمال کاری را روشن سازد.

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگار اولیه ، اهمال کاری ، خودتنظیمی هیجانی