مروری بر کاربرد حسگرهای پوشیدنی در پایش و مدیریت بیماران مبتلا به دیابت

دیابت شیرین، به عنوان یکی از چالش های بزرگ نظام های سلامت جهانی، نیازمند رویکردهای نوین در پایش و مدیریت پایدار است. روش های سنتی اندازه گیری قند خون، علی رغم دقت قابل قبول، به دلیل تهاجمی بودن و ارائه تصویری لحظه ای، با محدودیت هایی همراه هستند. فناوری حسگرهای پوشیدنی با قابلیت پایش غیرتهاجمی و پیوسته، افق های جدیدی را در مراقبت از دیابت گشوده است. این مقاله مروری به بررسی جامع کاربرد حسگرهای پوشیدنی در پایش و مدیریت بیماران دیابتی می پردازد. حسگرهای پوشیدنی به دو نسل کلی تقسیم می شوند: نسل نخست، سامانه های پایش پیوسته گلوکز مبتنی بر حسگرهای زیرجلدی با تهاجم حداقلی هستند که امروزه به عنوان استاندارد طلایی مدیریت بالینی دیابت شناخته می شوند. شواهد نشان می دهد که استفاده از این سامانه ها با کاهش هموگلوبین گلیکوزیله، افزایش زمان ماندگاری در محدوده هدف و کاهش رویدادهای هیپوگلیسمی همراه است. نسل دوم، حسگرهای پوشیدنی غیرتهاجمی هستند که از مایعات زیستی جایگزین مانند عرق برای سنجش گلوکز بهره می برند. فناوری های نوظهوری همچون حسگرهای الکتروشیمیایی مبتنی بر نانومواد و حسگرهای نوری، با وجود چالش هایی در دقت و پایایی، نویدبخش آینده ای برای پایش غیرتهاجمی هستند. یافته ها نشان می دهد روند کنونی به سمت توسعه سامانه های چندحالته و یکپارچه ای حرکت می کند که با بهره گیری از هوش مصنوعی، امکان مراقبت شخصی سازی شده و پیش بینی کننده را فراهم می آورند.

کلیدواژه ها:

دیابت شیرین ، حسگرهای پوشیدنی ، پایش پیوسته گلوکز ، حسگرهای زیستی غیرتهاجمی ، نانومواد