مدیریت راهبردی دوره های کارورزی و ارتقای شایستگی های حرفه ای هنرجویان با تاکید بر هم افزایی آموزش های کارگاهی و بازار کار

پویایی پرشتاب فناوری، اتوماسیون صنعتی و تحولات ساختاری اقتصاد دانش بنیان، بازتعریف الگوهای پیوند میان محیط های یادگیری مدرسه ای و جهان واقعی کار را به ضرورتی انکارناپذیر در نظام های آموزش فنی و حرفه ای بدل ساخته است. دوره های کارورزی و آموزش مبتنی بر محیط کار (WBL) به عنوان پل ارتباطی بنیادین میان دانش کارگاهی و الزامات عملیاتی صنعت شناخته می شوند؛ با این حال، اجرای سنتی، منفک و غیرساختاریافته این دوره ها غالبا موجب تقلیل آن ها به فعالیت های حاشیه ای، اتلاف زمان و عدم تحقق شایستگی های مورد انتظار بازار کار شده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین چارچوب مدیریت راهبردی دوره های کارورزی و ارتقای شایستگی های حرفه ای هنرجویان از طریق ایجاد هم افزایی ساختاریافته میان کارگاه های هنرستان و بنگاه های اقتصادی تدوین گردیده است. روش شناسی این پژوهش مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی و مطالعات کتابخانه ای اسنادی است که در آن، تجارب موفق نظام های مهارتی پیشرو در استقرار آموزش های دوگانه و کاربست مدل های مدیریت استراتژیک در هدایت دوره های کارورزی واکاوی شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که گذار از رویکرد بوروکراتیک و تسامح محور به یک نظام کارآمد، مستلزم استقرار مدیریت راهبردی در سه فاز کلیدی «برنامه ریزی و هم راستاسازی پودمان ها با کدهای شغلی صنعت»، «پایش فرایندی و مربی گری بالینی مشترک میان هنرآموز و استادکار صنعتی» و «سنجش شایستگی محور مبتنی بر شواهد عینی عملکردی و لاگ بوک های استاندارد» است. علاوه براین، نتایج حاکی از آن است که تلفیق شایستگی های فنی سخت با مهارت های نرم، اخلاق کار و جامعه پذیری سازمانی در بستر کارورزی هدفمند، اشتغال پذیری و نرخ جذب پایدار فارغ التحصیلان را به طور معناداری ارتقا می بخشد. در نهایت، این مقاله الگویی کاربردی جهت نهادسازی تعاملات میان هنرستان ها و قطب های صنعتی، تقویت سازوکارهای انگیزشی و بازآفرینی نقش ناظران آموزشی ارائه می دهد تا کارورزی از یک تشریفات پایان دوره به موتور محرکه پیوند آموزش و تولید تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر محیط کار ، هم افزایی ، اشتغال پذیری هنرجویان ، نظارت بالینی