تبیین نقش نظام آموزش وپرورش در تکوین مهارت های بنیادین زندگی و توانمندسازی دانش آموزان برای زیست جهان آینده

تحولات شتابان فناوری، دگرگونی ساختارهای اجتماعی و پیچیدگی فزاینده محیط های شغلی، بازتعریف بنیادین رسالت های نظام های آموزشی را به یک ضرورت گریزناپذیر مبدل ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش راهبردی نظام آموزش وپرورش در تکوین مهارت های بنیادین زندگی و توانمندسازی همه جانبه دانش آموزان برای زیست جهان آینده به رشته تحریر درآمده است. در پارادایم نوین تعلیم و تربیت، انتقال صرف داده ها و مفاهیم نظری محض دیگر پاسخگوی نیازهای سازگاری، اشتغال پذیری و سلامت روان نسل نوپا در مواجهه با عدم قطعیت های آینده نیست؛ بلکه توسعه منظومه ای از شایستگی های روان شناختی، هیجانی و شناختی شامل خودآگاهی، تفکر انتقادی، حل مسئله پیچیده، سواد رسانه ای، تاب آوری و سازگاری اجتماعی، شرط بنیادین ورود موفقیت آمیز افراد به بستر اجتماع به شمار می رود. این مطالعه با بهره گیری از رویکرد تحلیلی و توصیفی به بازخوانی ابعاد تلفیق آموزش مهارت محور در ساختار برنامه درسی رسمی و پنهان پرداخته و سازوکارهای درونی سازی الگوهای رفتاری انطباقی را در بسترهای یادگیری مورد ارزیابی قرار می دهد. یافته های این واکاوی نشان می دهد که بازطراحی پداگوژی سنتی به سمت الگوهای یادگیری فعال، مساله محور و مبتنی بر تجارب زیسته، به شکلی معنادار موجب تقویت تاب آوری شناختی، ارتقای هوش هیجانی و افزایش قابلیت مواجهه سازنده دانش آموزان با چالش های چندوجهی قرن بیست ویکم می گردد. در نهایت، پیاده سازی موفق این رویکرد مستلزم توانمندسازی مستمر معلمان، بازنگری شاخص های ارزیابی پیشرفت تحصیلی و ایجاد پیوند ساختاری و هماهنگ میان مدرسه، خانواده و نهادهای اجتماعی فرابخشی است.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی دانش آموزان ، زیست جهان آینده ، شایستگی ها ، پداگوژی فعال