نقش فناوری اطلاعات و آموزش مجازی در مدیریت تداوم آموزشی مدارس ابتدایی در شرایط جنگی

شرایط جنگی و بحران های ناشی از آن می تواند نظام آموزشی را با اختلال های جدی مواجه سازد و دسترسی منظم دانش آموزان به مدرسه، معلم و منابع آموزشی را محدود کند. در چنین شرایطی، مدیریت تداوم آموزشی به یکی از مهم ترین وظایف مدیران مدارس و مسئولان آموزش وپرورش تبدیل می شود. فناوری اطلاعات و آموزش مجازی می توانند با فراهم کردن امکان ارتباط مستمر میان معلم، دانش آموز، خانواده و مدرسه، نقش مهمی در استمرار فرایند یاددهی یادگیری ایفا کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری اطلاعات و آموزش مجازی در مدیریت تداوم آموزشی مدارس ابتدایی در شرایط جنگی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی است و اطلاعات مورد نیاز با استفاده از مطالعه منابع کتابخانه ای، مقالات علمی و پژوهش های مرتبط با فناوری آموزشی، مدیریت بحران، آموزش مجازی و تداوم آموزشی گردآوری شده است. در این پژوهش ابعادی همچون زیرساخت های فناوری، مدیریت ارتباطات آموزشی، آموزش مجازی، توانمندسازی معلمان، حمایت از دانش آموزان و خانواده ها، مدیریت منابع آموزشی و برنامه ریزی برای استمرار آموزش مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که استفاده برنامه ریزی شده از فناوری اطلاعات می تواند در شرایطی که آموزش حضوری با محدودیت مواجه است، زمینه استمرار ارتباط آموزشی و دسترسی دانش آموزان به محتوای درسی را فراهم کند. همچنین، آموزش مجازی می تواند به مدیران مدارس امکان دهد برنامه های آموزشی را متناسب با شرایط بحران بازطراحی کرده، ارتباط میان عوامل آموزشی را حفظ و روند یادگیری دانش آموزان را پیگیری کنند. با این حال، اثربخشی آموزش مجازی به عواملی مانند دسترسی عادلانه به اینترنت و تجهیزات، مهارت دیجیتال معلمان و دانش آموزان، حمایت خانواده، کیفیت محتوای آموزشی و آمادگی مدیریتی مدارس وابسته است. بنابراین، فناوری اطلاعات نباید صرفا به عنوان جایگزین موقت آموزش حضوری تلقی شود، بلکه باید بخشی از نظام آمادگی و مدیریت بحران آموزشی محسوب گردد.

کلیدواژه ها:

فناوری اطلاعات ، آموزش مجازی ، مدیریت آموزشی ، تداوم آموزشی ، مدارس ابتدایی ، شرایط جنگی ، مدیریت بحران.