التزام عملی دختران به مناسک دینی؛ عوامل و موانع

دین داری در ساحت عملی، فراتر از باورهای قلبی، در قالب التزام به مناسک و احکام تجلی می یابد. مقاله حاضر با هدف واکاوی ماهیت و عوامل موثر بر «التزام عملی دختران» به مناسک دینی نگاشته شده است. مسئله اصلی پژوهش، شناسایی شکاف میان التزام نظری (باورها) و التزام عملی (کنش ها) در میان دختران جوان و نوجوان است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع دینی و مطالعات روان شناختی-تربیتی، ضمن تبیین ابعاد سه گانه التزام عملی (فردی، اجتماعی و عبادی)، به بررسی عوامل تقویت کننده (مانند الگوپذیری، تربیت خانواده و محیط همسالان) و موانع بازدارنده (مانند شبهات اعتقادی، فشارهای مدرنیته و تعارضات نسلی) می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که پایداری در التزام عملی، محصول پیوند میان «عقلانیت دینی» و «تجربه زیسته» است و راهکارهای برون رفت از چالش های موجود، نیازمند بازطراحی رویکردهای تربیتی با محوریت «تبیین کارکردی مناسک» به جای «تکلیف محوری صرف» می باشد.

کلیدواژه ها:

التزام عملی ، مناسک دینی ، دختران ، تربیت دینی ، آسیب شناسی دینی ، باورهای قلبی