بررسی نقش سبک های فرزندپروری والدین در تقویت بلوغ دیجیتالی و امید به آینده دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری بر بلوغ دیجیتالی و امید به آینده دانش آموزان انجام شد. روش تحقیق توصیفی-همبستگی از نوع پیمایشی مقطعی بود که بر روی ۳۰۰ دانش آموز مقطع متوسطه تبریز در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند با پایایی ۰.۸۷-۰.۷۹، پرسشنامه بلوغ دیجیتالی محقق ساخته با پایایی ۰.۸۵ و پرسشنامه امید به آینده اسنایدر با پایایی ۰.۸۲ بود.یافته های این پژوهش به روشنی نشان می دهد که سبک های فرزندپروری تاثیرات متفاوتی بر بلوغ دیجیتالی و امید به آینده دانش آموزان دارند. تحلیل های رگرسیونی حاکی از آن است که سبک مقتدرانه با ضرایب مثبت ۰.۴۲۸ برای بلوغ دیجیتالی و ۰.۴۸۲ برای امید به آینده، موثرترین شیوه تربیتی محسوب می شود. در مقابل، سبک مستبدانه با ضرایب منفی ۰.۱۹۶- و ۰.۲۱۳- به ترتیب برای بلوغ دیجیتالی و امید به آینده، بیشترین اثرات نامطلوب را نشان می دهد. سبک سهل گیرانه نیز اگرچه اثرات منفی کمتری دارد (۰.۱۵۲- و ۰.۱۲۱-) اما همچنان نتوانسته به پای سبک مقتدرانه برسد. مقایسه میانگین ها موید این نتایج است، به طوری که دانش آموزان با والدین مقتدر در هر دو متغیر بالاترین نمرات را کسب کرده اند. این یافته ها بر اهمیت به کارگیری سبک مقتدرانه که ترکیبی از حمایت عاطفی و نظارت منطقی است، تاکید می کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری والدین ، بلوغ دیجیتالی ، امید به آینده