بررسی اثربخشی آموزش بازی درمانی مبتنی بر روابط والد کودک بر بهزیستی روان شناختی و شادکامی در بین دانش آموزان پسر دوره اول ابتدایی شهر شهرکرد

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش بازی درمانی مبتنی بر روابط والد کودک بر بهزیستی روان شناختی و شادکامی در بین دانش آموزان پسر دوره اول ابتدایی شهر شهرکرد بود. روش پژوهش از لحاظ هدف کاربردی،از نظر روش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دانش آموزان کلاس اول تا سوم در مدرسه ابتدایی پسرانه مدرس در ناحیه دوم شهرشهرکرد که درسال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ مشغول به تحصیلی بودند بود. روش نمونه گیری به صورت دردسترس بود.بدین ترتیب تعداد ۳۰ نفر از زوج های مادر- کودک کلاس اول تا سوم به شکل داوطلبانه انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل(هرکدام ۱۵ نفر) جایگزین شدند. اطلاعات از طریق پرسشنامه های بهزیستی روان شناختی ریف (۱۹۸۹) و شادکامی مایکل آرگایل(۱۹۸۹) جمع آوری شد. پس از اجرای پرسشنامه ها گروه آزمایش در ده جلسه هفته ای دوبار به مدت ۴۵ دقیقه مورد آموزش بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد- کودک که برگرفته از روش براتون و لندرث(۲۰۰۶) بود قرار گرفتند. در پایان تحلیل داده ها به صورت شاخص های آمار توصیفی(میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی(تحلیل کوواریانس تک متغیره) انجام شد. نتایج نشان داد که بازی درمانی مبتنی بر روابط والد کودک بر بهزیستی روان شناختی (۰.۰۰۵P< ۷۰/۱۱۵=F) و شادکامی (۰.۰۰۵P< ۰۱۵/۲۲۳=F) در بین دانش آموزان پسر دوره اول ابتدایی شهر شهرکرد اثربخشی معناداری داشته است. باتوجه به یافته ها می توان نتیجه گرفت که بازی درمانی مبتنی بر روابط والد کودک در افزایش بهزیستی روانشناختی و شادکامی دانش آموزان پسر دوره اول ابتدایی شهر شهرکرد موثر واقع شده است. بنابراین تدوین برنامه های مدون آموزش بازی درمانی مبتنی بر روابط والد کودک و گنجاندن آن در برنامه های آموزشی به عنوان یک آموزش مکمل به دست اندرکاران آموزشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش بازی درمانی مبتنی بر روابط والد کودک ، بهزیستی روان شناختی ، شادکامی ، دانش آموزان پسر دوره اول ابتدایی