از حضور فیزیکی تا حضور دیجیتال: بازاندیشی در تجربه آموزش

آموزش و پرورش اساس توسعه انسانی، اجتماعی و اقتصادی هر ملت بوده و کیفیت آن می تواند مسیر آینده یک کشور را تعیین کند. روش های آموزشی که پاسخگوی نیازهای آموزشی و پرورشی یادگیرندگان باشند در مدتی طولانی به صورت حضوری بوده است. با پیشرفت جوامع بشری و تکنولوژی، آموزش دیجیتال وارد این عرصه شد اما مشخص شده هر یک از این دو علارغم فواید گسترده ای که دارند دارای چالش هایی نیز می باشند. همین امر اهمیت بررسی عمیق و جامع آموزش حضوری و الکترونیک و بررسی مطالعات انجام گرفته در این حوزه را برجسته می سازد. مطالعه حاضر با روش مروری از نوع توصیفی-تحلیلی و اسنادی انجام گرفت و با مرور پژوهش های معتبر داخلی و خارجی در این حوزه به تاریخچه، نظریه ها، کاربردها و چالش ها در آموزش و پرورش و یادگیرندگان پرداخت. مرور ادبیات و مطالعات نشان داد که عبور از آموزش حضوری به الکترونیک صرفا انتقال از محیطی فیزیکی به محیطی دیجیتال نیست بلکه تغییر در همه جواتب از فرایند یادگیری، الگوی تعاملات، شیوه دسترسی به منابع و مواردی از این دست را دربرمی گیرد و در عین حال استفاده صرف از یک نوع آموزش بدون توجه به چالش هایشان، مسائل متعددی را در بلندمدت به دنبال خواهد داشت. بر این اساس می توان نتیجه گرفت سیر آموزش از حضوری به الکترونیک خطی نبوده بلکه بازتعریفی از روابط چندگانه است. وجود چالش هایی هر یک ضرورت استفاده مسئولانه و مکمل بودنشان را بیش از گذشته برجسته می کند و در این صورت خواهد بود که آموزشی با کیفیت، سرعت و بهره وری بالا همگام با پیشرفت ها جهانی میسر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

آموزش الکترونیک ، آموزش حضوری ، دیجیتال ، شاد ، کرونا ، مجازی