نقش مدیریت آموزشی در تسهیل پذیرش و به کارگیری هوش مصنوعی در میان کارکنان آموزش و پرورش

گسترش شتابان فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوع (AI)، پارادایم های مدیریت، آموزش و یادگیری را در سطح جهانی بازتعریف کرده است. در این میان، نظام آموزش و پرورش به عنوان یکی از حیاتی ترین نهادهای اجتماعی، با چالشی بنیادین مواجه است: چگونه می توان از ظرفیت های بی سابقه هوش مصنوعی در عین حفظ کیفیت و ارزش های آموزشی استفاده کرد؟ پاسخ به این پرسش، مستلزم توانمندسازی و آماده سازی استراتژیک منابع انسانی است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مدیریت آموزشی در تسهیل فرآیندهای آموزش و پذیرش هوش مصنوعی در میان کارکنان آموزش و پرورش انجام شده است. این مطالعه با اتکا به رویکرد مروری-کتابخانه ای و تحلیل اسناد و ادبیات پژوهشی موجود، به واکاوی ابعاد مختلف این تعامل پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مدیریت آموزشی از طریق بازتعریف چهار کارکرد کلاسیک (برنامه ریزی، سازماندهی، هدایت و نظارت) در قالب های دیجیتال، می تواند نقش کلیدی در کاهش شکاف دیجیتالی ایفا کند. یافته ها حاکی از آن است که مدیریت باید از طریق برنامه ریزی برای ارتقای سواد دیجیتال، مدیریت استراتژیک مقاومت سازمانی، ترویج فرهنگ نوآوری و تدوین چارچوب های اخلاقی برای استفاده از هوش مصنوعی، بستری مناسب برای پذیرش این فناوری فراهم آورد. در نهایت، این پژوهش تاکید می کند که گذار به آموزش هوشمند، صرفا یک مسئله فنی و تامین زیرساخت نیست، بلکه یک چالش مدیریتی-انسانی است که مستلزم مدیریت هدفمند بر توسعه شایستگی های انسانی در عصر هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت آموزشی ، توانمندسازی کارکنان ، پذیرش فناوری ، رهبری آموزشی.