اثربخشی درمان خودشفقتی بر انسجام تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهر قم

هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر خودشفقتی بر انسجام تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (۱۵ نفر در هر گروه) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی چند جلسه تحت آموزش درمان مبتنی بر خودشفقتی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل انسجام تحصیلی پاسکارال و ترنزینی (۱۹۸۱) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر خودشفقتی تاثیر معناداری بر افزایش انسجام تحصیلی دانش آموزان دارد (۰۱/۰>P ). در مجموع، یافته های پژوهش نشان می دهد که درمان مبتنی بر خودشفقتی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در ارتقای انسجام تحصیلی دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان خودشفقتی ، انسجام تحصیلی ، دانش آموزان.