پیش بینی اعتیاد به تلفن همراه بر اساس هیجان خواهی و ناگویی هیجانی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اعتیاد به تلفن همراه بر اساس هیجان خواهی و ناگویی هیجانی انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر زمان یک پژوهش مقطعی، از لحاظ نوع داده ها کمی و از نظر روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل همه دانشجویان دانشگاه پیام نور واحد کیش به تعداد ۴۵۰۰ نفر تشکیل داد. (ارتباط با جامعه آماری پژوهش از طریق گروه های مجازی دانشجویی بود). از جامعه آماری مذکور بر اساس جدول کرجسی و مورگان ۳۸۱ نفر انتخاب شد. روش نمونه گیری در دسترس بود. ابزار پژوهش شامل سه پرسشنامه استاندارد پرسشنامه اعتیاد به تلفن همراه سواری (۱۳۹۳)، هیجان خواهی زاکرمن و همکاران (۱۹۷۸) و ناگویی هیجانی بگبی و همکاران (۱۹۹۴) بود. برای آزمون فرضیه های پژوهش از رگرسیون به روش همزمان و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد هیجان خواهی و ناگویی هیجانی پیش بینی کننده معنادار اعتیاد به تلفن همراه می باشد یک واحد افزایش در نمره هیجان خواهی و ناگویی هیجانی به ترتیب ۳۰/۰ و ۲۶/۰ افزایش در واحد انحراف استاندارد نمرات اعتیاد به تلفن همراه خواهد بود. بین اعتیاد به تلفن همراه و هیجان خواهی رابطه مثبت و معناداری در سطح ۰۵/۰ وجود دارد و براساس نتایج می توان گفت که هیجان خواهی باعث افزایش اعتیاد به تلفن می شود. ۴۳/۰ R= بین اعتیاد به تلفن همراه و ناگویی هیجانی رابطه مثبت و معناداری در سطح ۰۵/۰ وجود دارد و براساس نتایج می توان گفت که ناگویی هیجانی باعث اعتیاد به تلفن همراه می شود. ۴۱/۰ R=

کلیدواژه ها:

اعتیاد به تلفن همراه ، هیجان خواهی ، ناگویی هیجانی