آزمون مدل علی نگرش به هوش مصنوعی بر اساس نیرومندی ایگو با میانجی گری احساس خودکارآمدی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم

هدف از پژوهش حاضر، آزمون مدل علی نگرش به هوش مصنوعی بر اساس نیرومندی ایگو با میانجی گری احساس خودکارآمدی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اهواز بود. پژوهش حاضر از نوع معادلات ساختاری بود و جامعه پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه این پژوهش مشتمل بر ۳۰۰ نفر از دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه براساس روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای مرحله ای از بین مناطق شهر اهواز بود. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه نگرش به هوش مصنوعی دانش آموزان ایرانی (شمالی احمدآبادی و برخورداری احمد آبادی، ۱۴۰۳)، مقیاس استحکام من (بشارت، ۱۳۸۶) و احساس خودکارآمدی (شرر و همکاران، ۱۹۸۲) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از نرم افزار AMOSو SPSSنسخه ۲۷ استفاده شده است. در این پژوهش از روش معادلات ساختاری و برآورد بوت استراب استفاده شد. نتایج نشان داد که بین نیرومندی ایگو و احساس خودکارآمدی با نگرش به هوش مصنوعی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم رابطه مستقیم وجود داشت. همچنین بین نیرومندی ایگو با نگرش به هوش مصنوعی با میانجی گری احساس خودکارآمدی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم رابطه غیرمستقیم وجود داشت.

کلیدواژه ها:

نگرش به هوش مصنوعی ، نیرومندی ایگو ، احساس خودکارآمدی ، دانش آموزان دختر.